Zozoak beleari...

Banuala!!!

2006-01-31T14:42:00.000-08:00

Beno lagunak, ni ere beste toki batera noala!!
Blogspot utzi eta blogarira.
Han jarraituko nauzue, ezta nire beletxook?!
Sartu, sartu...gonbidatuta zaudete eta...

http://www.blogari.net/saregu

Muxua

2006-01-30T14:42:00.000-08:00

Muxu bat. Zein goxoa izan daitekeen patxo bat, muxu bat, laztan bat.

Bakoitzaren atzean muxuko partaide izan direnek baino ez dakiten istoriotxoa egon ohi da ezkutatuta.

Denok dugu istoriotxo hori barruan. Ametsetako istoriotxoa bada ere.

Gaur honekin etorri naiz. Ametsetara bidali nahi zaitudalako. Erromantizismo pixkatekin busti nahi zaitut. Nahi duzun horri muxu emateko gogoa piztu nahi dizut. Istoriotxoa eraiki. Ahal baduzu egi bilakatu.

Kantatxo bat utzi dizut HEMEN ametsetarako bidea erraxteko. Istorio zailenak politak izaten buka dezakete. Beraz, eraiki zazu harriz beteriko bide horren ostean, muxu goxo horrez bukatuko duen ametsa.

Ez al da zoragarria amets egitea?!

Elurra teilatuan...

2006-01-27T00:11:00.000-08:00

Begira nola iratzarri nauen goizak nire auzoan!! Txuri-txuri bazterrak. Txuri-txuri errepidea. Txuri-txuri nire automobil beltza. Txuria geratu zaidan aurpegia, orain Eibarrera joan behar dudala sinistu dudanean!!

Elurra bota ta bota ari du, beraz, egin berria denez ez dago hainbeste arrixku errepidean. Halere, motel motel, primeran jeitsiko naiz zibilizaziora!!

Eskerrak Magalik psikologikoki jada prestatuta gaituen honetarako!!

BA hoixe lagunak, abixatuta zaudete. Gaur San Migelera etortzea nahi badezue...KONTUZ ibili errepidean!!!!

Amaren bularra

2006-01-24T15:17:00.001-08:00

Atzo Urtarrilak 23, gure amaren urtebetetze festa ospatu genuen. Bere urtemuga. Bere jaiotzaren oroit eguna.

Urtarrilak 23an jaio zen. 23 egun zituela, bere amaren bularretik elikatzen jarraitzen zuen, 23 aste zituenean bezela. 23 hilabetekin, bere amaren bularra beste nebatxo batek nola mihizkatzen zuen begiratzen zuen gonapetik. Akaso noizbait muturra sartuko zuen bertara. Edo ez. 23 urterekin, bera zen bularra ematen zuena. Bera zen Ama. Bera zen elikagai. Bera zen maitasun emaile. Eta hartzaile. Duela 23 urte, berriz ekin zion bularra emateari. Oraingoan, gaur hitzok eskeintzen ari zaion arimatxoari. Atzo, 23an, 48 urte bete zituen. Oraindik gu elikatzen jarraitzen du. Maitasunez elikatzen. Elkar ulertzez elikatzen. Parrez elikatzen. Gomendioz elikatzen. Beti pentsatu izan dut ama eta seme/alaba lotzen dituen zilbor-hesteak zerbait gogorra duela. Erditzean moztu arren, inoiz mozten ez den katea dela. Eta amaren bularra dastatzeak, amaz elikatu beharra eta ama elikatu beharra dakarrela betirako.

Nik seme-alabak izango baditut noizbait, bularra emango siet. Barkatu, bularra eman nahiko nieke.

"Amaren bularra
haurraren janari,
haurraren negarra
beti hunkigarri;
baratz honen erdian
goseak nago ni,
zure bular laztanen
antsiz ta egarriz.

Zure bular politak
zerrien jostailu,
edertasunak kontuz
gorderik behar du;
zaude isilik, haurra!
ez egin negarrik,
munduak ez du-eta
malkoen beharrik.

Haunditzen zeranean
ikusiko duzu
isilik egoteak
zenbat balio dun;
jarrai zure bidetik,
hobe da horrela,
gauza denen gainetik,
haizea bezala.

Amaren bularra
haurraren janari,
aterpe samur hontan
lo hartu nahi dut nik."

Elgoibar

2006-01-22T13:33:00.000-08:00

Zuek Elgoibar entzuten duzuenean, zein da burura datorkizuen lehen irudia?

Askori, futbolak duen indarra dela eta, Joseba Etxeberria etorriko zaizue, bere elastiko txuri-gorriarekin, elgoibarko taldeena bezela, San Mamesen baloia sareratzen. Elgoibarko irudietako bat.

Beste batzuei, irakurle zareten intelektualoi bertako zenbait idazle: nola ez, Gotzon Garate, edo Sautrelan larunbatero literaturaz hitzegiten dizuen Hasier Etxeberria; edo Jasone Osororen tentaziotan erori zareten hoiek.

Metaleko konbenioa duzen hoiek, ziur entzunda izango duzuela Elgoibarko MAkina Herramientako institutua.

Egunkaria goitik behera irakurtzen duzuenontzat ezagunak izango dira Elgoibarko larunbat arratsaldeko liskarrak.

Baina gaur, igandea, albistegi eta egunkarietan Elgoibar arrazoi bakarragatik izan da hizpide. Juan Mugerza nazioarteko krosagatik, alegia. Asteburu hontan, urtero, elgoibarko kaleak larunbateroko gaztetxoez gain, Etiopia, Kenia, Tanzania...eta beste hainbat txokotako korrikalariz janzten dira. Guztiak kirol arropaz jantzita, beraien markak ongi erakutsiz, ziurraski San Frantzisko kalean hainbetse jende zergatik egoten den galdezka beraien buruari.

Bestela, ezagutzen al zenuen Elgoibar?

Herri guztietan daude xelebrekeriak

2006-01-17T15:12:00.000-08:00

Gaur baten faltan bi. Sahararena flash back bat izan da. Oroitzapen bat. Zuekin konpartitzea nahi nuen. Baina bestela gaurkotasunez bustitako hiru kontutxo. Egunean zehar hitz jokoa eman didatenak:

BAT:
Irratian entzun dut goizean (albistegietan ez, xelebrekeriak komentatzen dituzten batean baizik) Japoniako gobernuak lurralde hortako langileak urtean opor kopuru minimo bat hartzera behartuko eta kontrolatuko dituen lege bat ezarri nahi duela.

Obelixek erromatarretaz pentsatzen zuen gauza bera pentsatu dut: japoniar hauek ez daude burutik sano!
Nahi ez dituzten opor egunak, edo hilabeteak, pasa ditzatela hona, ea zenbat irauten duten umezurtz!

BI:
Atzo flekiloa moztu nuen. Ez dakit zer egiten zuten guraizeek bainugelan. EZ dakit. BAina han zeuden, nire zain. Flekiloa moztu beharra nuen. Guraizak niri begira zeuden. Ez dakizue nolako lasaigarria den ilea moztea, kris-kras hotsa entzutea. Zerbait disimulatua egin nahi nuen. Ez naiz ordea ileapaintzailea. Ohartu naiz moztutako ileak konketean behara joaten direla, ez dutela beste paturik.
Ez naiz hain gaizki ikusi, irregularra baina modernoa geratu zait. Halere, ausartenek ea nork moztu didan ilea ohikatu didate. Beste guztiak errespetuz isilik geratu dira. Bihotz oneko politikoki zuzenen batek bere amaren esaera bat askatu dit: pelo mal kortao, en cuatro dias nivelao"
Maionesa bateko iragarkian esaten duten bezela..." ba ni zoragarri ikusten naiz!"

HIRU eta AZKENA:
Zarautzen neskatila bat jaio zen duela 4 egun. Ez dirudi albiste erakargarria, ez? Beno ba, Sare izena jartzea nahi diote. Nahi dute, baina ezin dute. Udaletxeko erregistroan tokatu zaien funtzionarioak ezin duela izen hori jarri euskaltzaindiaren izenetan sartzen ez bada(izena euskalduna denean noski!). Herri baten izena dela dioen dokumentuak eraman, eta ezetz. Leku baten izena dela. Beste mila izenen moduan. Ea ba frantsez izenetan sartzen den. Ezta. 7 egun dituzte umeari izena jartzeko, bestela isuna. Nire amak nola demontre egin ote zuen batere arazorik gabe duela 22 urte? Sare bezelako izen polittakin gainera. Sunsunkorda, Morokila edo Bustantza izena ipintzea nahi baliote, ulertuko nuke funtzionarioaren "laguntza"(norbaitek izenotako bat baldin badu ez dadila gaizki sentitu arren), baina kasu hontan...ez dakit. Akaso, ezjakintasunean hitzegiten nabil, baina ba al du zentzurik?

Kuriosoak hirurak, ezta?

Sahara

2006-01-17T13:55:00.000-08:00

Kuadernotxo hori bat aurkitu dut aspaldian astindu bako "kajon de sastrean". Badakizue, denetarik aurki daitekeen kajoi hoietako bat. Noizean behin, bixita bat egitea plazer bat den kajoi amaigabe hoietako batean.

Notebook dio azalean, SG, 2003 hitzez apainduta. Lehenengo orrian, aurkezpena dator: MAROKORANTZ...Salamankatik, dio.

Aurrerago beste mila kontu, Marokon ibili gineneko kontuak, sentsazioak, marrazkiak, jokuak, arabeen letrak, berebereen jeroglifikoak...

Guzti horren tartean, bertan bidaide izan nuen Bergarako Mirenen idatzitxo bat topatu dut. Eta arnasa sakon hartzera eraman nau, osterabe.

"SAHARA; apirileko egun galdu batean aurkitzen gara, basamortu barnean . Bidaia kuriosoa izan zan, ezen Express kotxeak bere tripa guztiak etara zituen dunaz duna nunbaitera heldu nahian. MAkina bat oztopo jasan genituen arren gure lagun moroek bertatik atera gintuzten.

Ba holaxen, gabean yembe, tinbal artean wiskhy botila bat esku artean geneukala, bi kulturak batu genituen, polita izan zan, bai alajaina!!

Desertuko paisaia desberdina da, bitxito txiki bat moduan sentitzen naiz hainbeste arai artean, ez dakizu noruntz jo, soilik aurrera begiratu, eguzkia jarraitu ta norberaren instintoari so egin.

Esperientzia ezberdina izan da, ta bertan lo egiteak duen xarma berezi horrek piztu nau, lasaitasuna tinbalen zaratakin nahasten da, gure azal txuria bertakoen beltzaranarekin, eguzkia ikargiarekin eta zerua lurrarekin. Soilik bertara bueltatuko garela diñot, ezen basamortuak eman didan sentsazio hori, ezin da hitz batzuekin azaldu, ezen hemengo bistak, usaia, taktoaz jabetzeko hemen egon ta bizi behar baitzara.

Sahara, 2003´4´24 "

Ahaztua nuen koadernotxoa eta bertan idatzitakoak. Baina Sahara entzuten dudan bakoitzean sentsazio goxo batek jaten nau. Gu bisitariok zer esango dugu ba!! Bertakoek ez dituzte akaso gure hitzak ulertuko, baina kuriosoa izan da, Mirenen testotxoa irakurri ostean, kuadernotxoan aurrera jarraitu dut eta beste zerbait zegoen idatzirik, oraingoan nere letraz. Oso sentsazio beretsua iruditu zait:

" Duna artean guarak itzali du eguna. Sahara ukitu dute gure oin biluztuek, are finezko mendiak kostata zeharkatuz.

Izarrak inoiz baino dardartiago zeru beltza estaltzen dute; eta gu beraien energia jasotzen, begira, lasai, gustora. Bapatean bat erori da inoren gainera, ezerezean desagertuz.

Aho berbereen ahots ezezaguna musikan bilakatu da, esku beltzaranek tanborrak erritmo lasaigarriz astintzen dituztelarik.

Basamortua, zerua, musika beraiek eta gu. Bostok bat mundu desberdin bat eraiki dugu; elkar bat eginik, denbora une batez gelditu; denborarik gabeko munduan hegaka ametsekin elkartu eta eguzkiak begiak ireki dizkigu hondar borrokalariaz."

Itzuliko gara.

Behera Penak!!!

2006-01-16T15:36:00.000-08:00

Bihar San Anton. Elgoibarren jaieguna. Ni elgoibartarra, baina eibarren lanean, beraz ez dago jairik. Eibarren San Andres(azaroak 30) jaieguna, baina ni ez naiz eibartarra, beraz ez dago jairik!

Beraz, bihar Donostiko kaleak elgoibartarrez josiko dira. Beherapenak aprobetxatzeko ezarri zuten elgoibarren San Anton jaia.

Nire ama ere gaur iluntzean joan da anaiaren etxera Donostira, bihar goizean goiz han izateko. Eguna aprobetxatuz, astean zehar egin ezin dituen gauzak egin, eta bide batez, ea zerbait aurkitzen duen beherapenetan.

Beherapena: behera penak! Gora prezioak! Penak kentzera joaten zara beherapenetara. 3 euroko kamiseta bat erosten duzu, udarako edo neguan barrutik eramateko. 15 euroko galtza batzuk erosten dituzu, estu dituzun arren, oso merke daude, eta gainera mehetuko zara, oraindik turroia larruazalaren azpian baitago, baina lasai, bi egun konpota jaten pasa eta lixto!Galtzetan barna! Baina halako batean, bila zenbiltzan txaketa ederra ikusi duzu. Ze polita!! Eta harrigarria dirudien arren, zure taila hortxe bertan, txukun-txukun jarrita gainera: M. Ez dakizue zeinen azkar amaitzen diren M-ak! Eta aldamenean txaketarekin ezin hobeto doan alkandora, M baita! Zorteko nago gaur!! Eskerrikasko San Anton! Baina halako batean..."avance de temporada". Letra txikiz. Oso txikiz. Eta zu txaketa eta alkandora soinean dituzula, guapisima. Prezioa, ez hain guapisima beherapenetarako. Baina udako beherapenetan badakizu ez dela M hori geratuko! Beraz, San Anton, hor konpon! Hilabete erdi pasa da, asteburutan zinera ez joan eta egina dago. Behera penak!! Gora Prezioak!!

Nik ez dut San Antonik bihar. Ezta San Sebastianik ere. Beraz, beherapenetara joatea okurritzen bazait noizbait, 3 euroko kamiseta hura han egongo da, kolore zatarrenetan, baina 3 eurotan, akaso 2.99an. Baina ziur naiz "avance de temporadan" M-a ez dela jada nire zain egongo.

PD: Sukaldeko fluoreszentea zoratu egin da. Diskotekero konplexua hartu du. Ni ere zoratu nau ia-ia. Imajinatu, piztu eta itzali, ez al zaizue tortura iruditzen? Bihar fluoreszente borobil baten bila hasiko naiz herriko dendetan, ea nork egiten didan beherapentxo bat! Beno bihar ez, dendak itxita baitaude; etzi.

Zoramena

2006-01-15T11:53:00.000-08:00

Nire irudimena tren honetan joan da, aldamenean nere hitz jarioa duela. Berbetan doaz etengabe, baina nire iniziatibak ezin ditu entzun. Urrunegi joan dira. Pancorbo inguruan edo izango dira jada. Nola entzun? Han ez dago ta koberturarik!

Alperkeria berriz, hor etorri zait korrika. Nire motelkeriaz zita bat nahi duela, eta mesedez uzteko etxera sartzen. Ba hemen daude Sare-enean jo ta fuego, besteoi ezertarako aukerarik eman gabe.

Eta noski, sareluma, sareideiak, sareblogari eta pandakoak greban jarri ez dira ba?!

Eta guzti honetan kaltetu bakarra? Ba neoni! Ze batzuk goxo-goxo trenean, berriketan, mundua konpontzen; beste batzuk...bai, gozatzen; besteak, greban, baina fundamentu gutxikin, lanean daudenean egin ezin dituzten gauzak egiten, auskalo non! Eta ni sufritzen, etxe hau kieto parao daolako!

Halere, lagun batek esan berri dit, ez duela burua estutuko hemen zerbait isurtzeagatik. Kontatzekorik bada, orduan kontatuko duela.

Halere, nire lagun maite irudimena eta hitz-jarioa laister datoz bidaiatik...eta izango ote dute zer kontatua?

Elektrizitatea bainaiz

2006-01-10T15:27:00.000-08:00

Kantutxo bat dijoa gaurkoan.

Batzutan, Googelen jolasean ibiltzen naiz. Hitz bat sartzen dut eta erantzunak ikusten ditut. Ea zerbait interesgarria ateratzen den hor nonbait. Kuriositatez, ez dizuet gezurrik esango, nere izen abizenak ere sartuta dauzkat. Eta ez dakizue nolako web pila aurkitzen dituen don Googelek!

Egia esan, nire izena, "sarean" nahiko erabilia da, eta abizena ere aski entzuna, beraz, imajinatu zenbat orri bisitagai!

Irudiekin ere berdin jolasten dut. Hitza sartu, buscar imagenes eta ea zer darion sumendiak.ç

Ea al duzu sekula hori egin? Ez dizut sinisten. Zeren zain zaude? Ipini zure izen-abizenak, eta beno, idazle famaturen bat ez bazara behintzat, edo gaizkile bilaturen bat, ikusiko duzu nola ez dagoen munduan web orri bat ere ez zure izen-abizenekin googelen zugatik aterako dena.

Nere kasuan nere blog propioa ere ez!! Pentsa! A ze anonimatoa dudan!

Enpin. Guzti hau kanta bat aurkezteko. Googelen elektrizitatea hitza sartu dut ea zer ateratzen zen. Ezer erakargarririk ez dut aurkitu. Beraz, kanta bere hortan utziko dizut entzungai.

Estresak jota zaudenean, inork ulertzen ez zaituenean, inor ulertzen ez duzunean, azterketarako egun bat falta zaizunean, etxean bakarrik geratu zarenean, garraxi egin nahi duzunean, engainatuta sentitu zaren hortan, dei horren zain zaudenean, indarrik gabe zaudela uste duzunean, barrenak hustu nahi dituzunean, hegan egin nahi duzunean, autodestrukzioak jan zaituen egun hortan...zatoz hona maitia!!! Piztu bozgorailuak eta ez arduratu bizilagunek esango dutenaz, ez arduratu ezertaz, barruko korapiloa askatzeaz baizik...

ELEKTRIZITATEA BAITZARA!!!(egin klik!)

Sortaldeko izarrari segika

2006-01-09T14:05:00.000-08:00

Azkenean errege magoak nere etxeko tximiniatik sartzera ausartu ziren. Nik ez nien intxaurrik jarri. Ezta ohiko errioxako ardo beltz txikitoa ere. Gameluak ere, nigatik egarriz jarraituko zuten sartalderako bidea. Eta tximinia urtetan erabili gabe, auskalo zein zikina aurkitu zuten.

Halere, erruki izan zuten eta zerbait utzi zuten gure oinetako narrazetan. Paziente batek galdetzen zidan gaur ea neska ona izan naizen aurten eta erregeak ondo portatu diren horregatik. Nik baietz esan diot. Uste nuena baino hobea izan naizela, jasotako opariek hori adierazten badute behinipein. Belauna errukigabe doblatzen ari nintzaion mutil gazteak ez dut uste gauza bera pentsatzen zuenik une hortan. Halere, 2006garren urtea hasi besterik ez da egin, txarra litzateke hain egun gutxitan neska gaiztoa izatea!

Egunkari orrien artean bilduta bi liburu aurkitu nituen, beraz. Aldamenean, kantinplora bat eta mendirako makila bat. 2006garren urterako Himalayarako espedizioa aseguratuta dugu hortaz oraingotik. Liburuak? Kanpamenduetan hotzaz ahaztu eta loak har nazan, esaterako.

Hasi naiz begirada bat botatzen Unai Elorriagaren obrari. Hain da erakargarria ezin izan diodala tentazioari eutsi. Pako Aristinak ere irakurterraza dirudi. 63 pieza txikiz osatuta dago, beraz, loaren aurreko uneetarako apropos aproposa.

SPrako tranbian sartu naizenean konturatu naiz Shisha Pangma zela tranbiaren helmuga. Horra hor nire kantinplora eta makilaren zergatia. Nola joango naiz ba Shisha Pangmara material guzti hori gabe? Sant Petersburgo balitz sikiera...

Bertako hitzaurrea XMEgik idatzi du. Poza eta guzti eman zidan ikusteak ezaguna zitzaidala bera, azkenean blog asunto honek urrutira eramaten duela bat!!

Beno ba hori. Banoala Shisha Pangamara Pako Aristirekin batera. NAhiko al du nirekin etorri? Belarrira zerbait kontatuko nioke Himalayako hotzean.

Kuadrilarentzat

2006-01-08T12:33:00.000-08:00

Gaurkoa kuadrilari zuzenduko diot. Merezi dute eta. Guztiek.

Atzo Anen etxean izan ginen afaltzen 11 kuadrilako. Ederra eskandalua egingo genuena...baina tira, Anek zioen moduan "por una vez que vengo, la casa por la ventana!"

Afariaren xedea gabonetako oporren osteko egunerotzea zen. Eta batipat bi lagun kanpora dijoazelako. Ane eta Bego.

Julia jada Madrilen dago, master bat egiten. Baina sarri izaten da hemen, mutilagunak ere izango du zerikusia.

Ane Lanzarotera doa. Bizitza berri baten bila. Zorte on pitxina!!! Ea aste santuan hara joateko modua dugun. Ummm...aste santuko goxotasuna Lanzaroten, beltzaran itzuli hona, Anek ikasitako txoko guztiak bixitatu...tamalez 5 egun soilik. En fin. Hurrun dago, ikusiko gara Anetxu!

Bego, aldiz, Erromara itzuliko da, etorri zen bidetik, edo beste bideren batetik akaso? Berdin du, zerbaitegatik diote bide guztiek Erromara daramatela. Bertan zertan dagoen Bego? Nola ez, ERASMUS!(alderantziz Sum-Sare. Sumario Sare? Ai ene, zertan ote nago sartua? Ikasleen galbidean? Ez, guztiz kontrakoan, ikasleen arnasaldi emankorrenean!) Beraz, la mia piccolla ragazza, Bego, "asko ikasi" eta San Ferminak arte!!! A dopo Bella!

Oihana eta Miren Donostira joango dira, beraien parte zaharreko pisura. Garai hauetan Koldo Mitxelena gehiago zapalduko duten arren. Estresak utzi alde batera!!

Beste Miren bat, Hondurasera dijoa laister. Zuri ere egingo dizugu despedida lasai!! Bitartean, segi lanean gogor.Ah! Eta hona hemen bila zenbiltzana!! Bide batez, orri hau txukuntzeko balioko dit. Mark Kostabi.

Ainhoa eta Idoia, bihar egunero bezela hasiko dira Oñatirako norantzan aurrera. Zuentzat ere azterketa garai da! Beraz, pilak kargatu eta energia ahalik eta gutxien xahutu!

Hirugarren Miren bat ere badugu. Hau, kuadrilako nere irakurle finenetakoa dut. Eguerdiero kafetxoaren orduan bere komentarioren bat izaten dut. Horrela hemen idaztea errexagoa da! Milesker Miren! Zuri ere oporrak bukatuta, Bilbo zaharrera. Eutsi.

Nereari ere finito! Donostira, bere masterrean jardutera. Hori bai, goizean huts egin gabe errehabilitaziora e! Lepo hori konpondu behar dezu ta %100an egon zaitezen!

Maite non ote dabil? Non ibiliko da ba, Santanderren! Ai Maitextu!! Gutaz ahaztuko zarela halako batean!! Zuregana ere bixita planen artean dago. Don't worry.

Besteok, langileak gara. Mireia Londonetik itzuliko zen gaur eta bihar guztion moduan lanera, con el topografo! Ea ze istorio kontatzen dizkigun!! Eider eta Itzi. Zer esan zuengatik!! Beste bi kurrela. Nire kafe lagun ezinbestekoak! Zuekin ia egunero egoten naiz. Akaso, gehiegi? Muxu.

Errepaso latza ez? Batipat kanpora doazenak agurtzeko zen. Omenalditxo bat. Baina beno, beste guztiak inbidiz gera ez daitezen, denentzat patxo haundi bana.

Adiskideak zoriontzen

2006-01-06T16:18:00.000-08:00

Gaur bi mezu, ze demontre!!

Oraingo hau irakurle ditudan lagun batzuk zoriontzeko erabiliko dut. Asteburu honetan saturazioa baitago urtebetetzeei dagokienez. Caprikornius forever!!

Lehenik eta behin, gaur urtarrilak 7, azken hilabetean lanean praktiketan izan dugun Garazik 23 txulora! Zorionak txikito! Plazer bat izan da zuri agintzea!! Eta opari gisa ongi merezitako auto hau! ITV-a zure kontu, ados?

Biharko egunean, urtarrilak 8, beste bi lagunek beteko dituzte urteak. Biek 27. Hogei urteko maldan gora doaz biak ere!! Beraiek ez dute elkar ezagutzen. Ez dute elkarren berri. Baina duela 27 urte, biak gorri-gorri odoletan blai, ireki zizkioten begiak mundu xelebre honi. Eta beraiek ez dakiten arren, pertsona bat dute amankomunean, hori, ni naiz. Zorionak beraz Aritz eta Ainhoa!!!

Aritz, nere blogari faboritoenetakoa da eta noski nere iruñar faboritoena. Oraindik ezagutzen ez duzuenok egin KLIK berarekin. Aritztxo, zorixonak. Eguna baino lehen irakurriko dezun arren jaso muxu handi bat eta bide batez, zu ez zara gutxiago izango eta oparitxo bat. Etxebizitzaren asuntoa zaila dagoenez, bat oparitzen dizut. Zure inizial artistikoak bertan tatuatuta gainera!AL(Aritz Lusarreta!)

Ainhoa, berriz, lankidea dut. Fisio ezinhobe bat(jejeje peloteoa dirudien arren egixe biribile!!), lankide atsegin bat eta neska aparta bera(rubia gainera!!!!). Zuri ere muxu potolo bat, politte. Ez dakit noiz emango diozun begirada bat honi, akaso ordurako zure tortilatxoari mokatu bat emanda izango diot, baina aldez aurretik, zorionak. Ta zu bezelako markexa batek merezi duen gaztelua oparitan!!

3ontzat TANTI AUGURI! ZORIXONAK! CONGRATULATIONS! FELIZIDADEZ! JOYEUX ANIVERSAIRES!

Finito!!

2006-01-06T16:07:00.000-08:00

Bukatu dira eguberriak. Lixto. Hurrengo urterarte akabo. Lagun baten etxean egon gara afaltzen 3 lagun. Gose larregi gabe joan gara, baina ezin izan diogu ezetzik esan hozkailuan zeuden "soberakin" goxoei. Dena barrura. Eta grazia egin dit lagunak. Roskoi puxketa bat zegoen bukatzeko. Natazkoa. Goxo-goxoa. Nik jan dut puxketa polit bat. Beste lagunak ere. Baina halere, han geratu da lotsa lotsati azken pusketatxoa. "Onena paretik kentzea izango da, nahikua jan dogu ta!" eta gure anfitrionak: "amaitxuizue roskoia ta holan gabonak amaitxutzat emangouz!"

Beraz, azken roskoi pusketa jan zazue oraindik etxean bueltaka badabil, eta hurrengo urterarte pakea!

Ah! Ta noski, etxe guztian bueltaka dabiltzan oparitarako paperak ere jaso eta txukundu egongela!!!

Musuzapia vs. klinexa

2006-01-03T14:43:00.000-08:00

Batzutan, hala ez badirudi ere, kosta egiten da hemengo jardunean pentsatzea. Are gehiago urte hasierako malda gogor honetan. Badirudi egunetik egunera asteburuko gehiegikerien zama handitzen doala nere bizkar gainean. Zureak sendo al darrai? Bejondeizula!

Beno ba. Aurreko sapatuan galdeketa bat zabaldu genuen kuadrilako batzuk inguruko mutilen artean. Hasera betean baserritar jantzita geunden gehienok. Mutilak oso guapo. Beraien ezohiko alkandora, mahoizko praka, abarka, lepokozapi eta txapel beltzaz. Halako batean, norbaitek, musuzapi bat atera zuen poltsikotik. TELAZKO MUSUZAPI bat! Baserritar jantzita dagoen batengan ezinbesteko osagarria. Imajinatu klinex pakete bat ateratzen duela une hortan!! Nik uste, momentuko irudia hautsiko zela, edo?

Harritu egin ninduen, ez dizut gezurrik esango. Ez nuen pentsatzen 40 urtetik beherako mutilek oraindik telazko musuzapia eramaten zutenik poltsikoan. Eta zuk, irakurtzen zaudela, esan dezakezu, hara bestea! Ez da ba beste munduko gauza! Baina hala egin zitzaidan neri, beste munduko gauza.

Galdeketa hasi genuen une hortan. Ikaragarri poztu ninduen ikusteak mutil gazte dexentek daramatela musuzapia poltsikoan. Batzuk klinex paketea ateratzen zuten, baina askok musuzapia.

Musuzapia nola erabiltzen den erakutsi ziguten adituek. Beraien ustez, askok ez dakite musuzapia ganoraz erabiltzen. Bazterrik bazter okupatzen hasi behar da musuzapia, poliki poliki, guztia aprobetxatuz, eta ez askok egiten duten moduan erditik hasi eta gero tolestu eziniko bola nardagarri bat utziz. Hori bai, katarroaren momentu gailurrenean, musuzapia ureztatzen denean, klinex pakete bat ere hartzen omen dute, sakela lehor mantentzeko soilik.

Klinexak, ondo datoz zenbait unetarako eta gainera neskon poltsa amaiezinetan gauza bat gehiago dira. Halere, zenbat paper aurrestuko genuke guztiok musuzapia erabiliko bagenu!!!

Eta gero esango dute parrandan ez dela ezer ikasten... ;-)

Ondo esnatu al gaituk?

2006-01-01T11:23:00.000-08:00

Urteko lehen eguna. Proposamenak betetzen hasteko garaia. Aurreko urteko proposamenen zerrendara jo dut eta ez dakit 2005garren honetan espero nuen guztia egiteko beta eman didan, biharko utzitako gauza larregi akaso, eta azkenean 2006ko proposamenekin elkartu dira aurreko urtekoak.

Hitz batzuz apaindu gura neban gaurko bestondoa. Hau dek hau urtiari ekiteko manerie!!! Indarrik ez teklatuaren gosea asetzeko. Hautsa buruan ideiak antzutzen.

Egun gogorra izan zan atzokua. Eta noski, gaur pasa didate gorputzaldi eskaxaren tailerreko faktura. Ez da merkea gero! Bertso nahikoa bota genituen atzo gauean. Pena bat da ez zela inun izoztu bart gaueko bertso saioa, bestela, nire burua ere harrituko lukeen perlaren bat agertuko litzateke zabor artetik. Esango nuke doinu berriren bat ere asmatu genuela, eta nola ez, neurri librean barren ustuketa latzak izan ziren.

Bihar hanka motza izango duen aste bati ekingo diogu, indarrez. Eta orain nola ez, eguerdiko eta atzo gaueko afariko soberakinez beteriko mahaiaren aurrean jarri, sabela ber-bete eta ohera.

Bihar urtarrilak 2 izango da. Eta urtarrilak 2 zoriontsu bat opa dizut.

PD: gaur, ez ditugu eskiadoreen saltoak ikusi. Arraroa. Mahatsarekin urtea hastea bezain tradizionala baita. Despistatu egingo ginen.

Txapelketaren sindromea

2005-12-30T10:24:00.000-08:00

Gabonetan Elgoibarren urtero izan ohi dugu bertsolari munstroen eraso bortitz bat. Aurten, abenduak 29an izan zuten zita Herriko Antzokian. Sinisgaitza. Julenek duela aste batzuk esandakoari nolabaiteko erantzuna ematen dio atzokoak.

Herriko Antzokiak ez dakit zenbat jendentzak0 lekua izango duen, baina bota 300 gutxienez. Ba lagunak, bete egin zen. Lepo. Eta jendea kanpoan geratu zen sarrera gabe! Niri sinisgaitza egiten zitzaidan, ez baitzen sekula halakorik gertatu.

Maialenek esan zuen bere agurrean bazirudiela jendea txapelketaren sindromeak jota dabilela. Ta hori izango da beharbada, euskaldunon gaixotasun berria: Txapelketaren Sindrome Agudoa(TSA). Zorionez, badu konponbidea gaitz honek. Edozein herritako plazan, antzokian edo sagardotegian aurki daiteke TSAren aurkako sendagaila.

Atzo, Igor, MAialen, Sustrai eta Andoni ibili ziren buruz buru. Uxue Alberdi elgoibartarra izan zuten gai jartzaile. Oso ondo, Uxue. Orijinaltasunez, aire fresko berriak eta zaharrak sartu zizkigun antzokira. Egunkari bateko erredakzioan bakoitza bere ataleko inuxentada prestatzen jarri zuen bakoitza. Ondoren, Sustrai eta Igor bikotea, Maialen sexologoaren kontsultara bidali zituen ohean funtzionatzeko gomendio eske. Beste batean, Sustrai bertsolari elkarteko komunikazio arduradunari beste hiruei txapelketan paparrean publizitatea ipintzeko lana eman zion: Igorri "Gara", Maialeni "boinas elosegi" eta andoniri "ducados".

Denak ez dizkizuet aipatuko, ez baizaituztet inbidiaz gose utzi nahi, baina nola ez gaueko esperimentua Egañarekin egin zuen Uxuek. Lazkao Txikirekin jarri zuen ofiziotan, duela 15 urte biek izandako bertsoaldi bateko Joxemielen bertsoak berreskuratuz. Oso ona.

Bertsotaz gozatzen ikusi nuen Elgoibar eta asko poztu ninduen benetan. Dekorazio moduan, hostoek biluztutako paperezko zuhaitz bat aurkitzen zen, eta Igorrek esan zuen moduan, bertsolaritzaren metafora azaldu nahi zuen zuhaitzak. Neguan landatua, udaberrian loratuko dena eta nola ez, udaran fruitu ematen hasiko den bertsolaritza enbor lodia.

Ezin itxaron!Marka da gero!

2005-12-26T14:38:00.000-08:00

Urte berria zoriondu nahi eta postal egokirik ez nuen aurkitzen inun. Ez zaizkit lar gustatzen elurra, pinua, kandela, izarra eta beste apaingarriren bat daramaten postalak.

Etxeko postontzian jasoz gero denak ditut gustoko, bai!!! Baina, nik bidaltzeko...ez nituzke aukeratuko.

15 urterekin, ingalaterrako ikasle batzukin egindako elkartrukearen ostean elkarri gabonak eta urtea zoriondu bide bidalitako "krismas"famatu haiek gogorarazten dizkidate. Demaseko ilusioa egiten zuen momentuan, baina orain pentsatzen jarrita...ze gutxi nekatzen genuen burua lagunok!! "Merry cristhmas and a happy new year! Lot's of love, Sare xxx"

Horrexegatik, zuek guztiontzat, sasoi honetako propio ez den postal bat bidaltzen dizuet. Ez du negua adierazten, ez ditu gabonak gogorarazten, akaso ez du bakea eta zoriona zuzenean jariatzen, baina ez iezaidazue esan ez dela polita! Eta ez al dizue askatasuna, dibersioa, osasuna, lasaitasuna...sentiarazten? Ba beste hainbat gauzen artean guzti hori opa dizuet.

Retokeak nola ez profesional batek eman dizkio, Aritz jaunak, of course. Argazkia Josebak ateratakoa da, artista bera ere. Denon artean, krisma hau lortu degu!

Beraz, ondo hasi urtea. Brasilen bageunde, hondartzako berotasunean, sanba erritmora eta caipirinhaz hasiko genuke, baina hemen gaudenez onegin daizuela txanpainak, etxeko berogailuak eta auskalo zein plazatako kanpaien hotsek!

PD: Ados nago zurekin. Asko aurreratu naiz. Egun batzuk falta dira oraindik mezu hau argitaratzeko. Baina ideia buruan neukan dantzan, eta ihes egin baino lehen askatzea iruditu zait egokiena. Beraz, urte berrirako beste gomendio mairu bat: PRISA MATA AMIGO!

Egun Perfektua

2005-12-24T08:41:00.000-08:00

Perfekzioaren mugak ezin ditugu neurtu kalibre bakarrarekin. Norkberak du bere perfekzioaren kalibrea.

Egun perfektu batek niretzako esanahi bat izango du, eta norbaitek aldamenetik esango dit hori ez dela egun perfektua. Ba beno, perfektua izan ez arren, zuri borobila atera dela irudizen bazaizu...lasai esan egun perfektua izan dela!!

Nire lagun batek esten zuen, bere aitak, egun zoragarria ateratzen zitzaion bakoitzean, "hoy he tenido un día Maialen!" esaten zuela. Bera zen Maialen. Bere aitarentzat, Maialen esatea ZOragarria esatearen parekoa zen. Zein polita, ez? Norbaitek esango balu, gaur Sare egun bat izan dut!! Neri behintzat eguna zorionduko lidake!!

Beraz, nahi duzun moduan deituiozu egun eder horri: dena zuk nahi bezala, zuretzako bereziki programaturik dagoen egun bat dela sentitu baduzu, irriak egun guztian aurpegia busti badizu, edo beste mila arrazoirengatik, edo arrazoirik gabe baina egun paregabea izan baduzu...

BEJONDEIZULA!!!

Ni atzo egun Ez Perfektua izan nuen zaporearekin oheratu nintzen. Une hortan HAU entzun eta egun ez hain perfektu hori, egun kasik perfektuan bilakatzen dut! Eta norekin dantzatua izango banu...eguna zoragarri bukatuko litzateke!!

Olentzeroontzat

2005-12-22T15:34:00.000-08:00

Egun hauetan, ez dakit blogosferan zerbait uzteko beta izango dudan. Tarte horretan, badaezpada ere, zapatatxoa utziko dut zuhaitzaren aldamenean...

Etxe honetan igaroko ditudan lehen gabonak izaki...ea zerbait erortzen den hor zehar dabiltzan olentzeroetatik.

Edozer onartzen da!!

Ondo pasau jaixak, gaztiak!!

Leihotik hara

2005-12-20T15:22:00.000-08:00

Jolastuko al dugu 7 ezberdintasunen jolasera?

Egia esan, Dalik kuadro hori(eskubikoa bai!!) marraztu zuen unean bertan ez nintzelako, bestela, edonork pentsa lezake ni izan nintzela bere musa!

Halere, begira bi argazkiei. Ez al da ederra beste zereginik ez dagoenean leihotik begira egotea? Batek itsasoa dakusa, besteak, aldiz, mendia. Baina horma zahar bat balego ere ninien bestaldean, leihoko markoan besoak jezarri eta infinitura so egoteak ase betetzen du.

Ez al zara sekula leihotik begira egon?

Nik bizi naizen etxeko sukaldeko leihotik auzoa ikusten dut: nire amamaren etxea, nire izeba-osaben etxea, beste zenbatit etxe, auzoko elkartea, auzoko frontoia, ermitaren teilatua, bolatokia, gure baratza biluzia, zelai zabalak, behiak mauska mauska, pinadiak, baserriren bat haratago, errepidetxoa, aparkaturiko autoak, txakurren bat zaunkaka, arnas estuka gailurra zapaldu duen txirrindularia eta Euskal Herriko zenbait mendi eta antena.

Leihotik begira egoteko, nahiago dut sukaldeko leihoa, gustatzen zait ikusten dudana. Nere gelako leihotik ez dut begiratzen, baina ez naizelako hortara jarri!! Pinu pilo ederrak ezkutatzen dit paisaia, baina gustora egon daiteke baita. Orain berandu da eta 0 azpitik auskalo zenbat gradu dauden. Beraz, beste egun baterako utziko dut.

Hartu zazu tartetxo bat, presio gabe, lasai zaudela, eta jarri leihotik begira. Sartu zaitez ikusten duzun horretan, herriko txarangaren txapa soinuan, patioko bizilagunaren kuleroen forman, trenbideko errailetan, sagarrondoko adar idorretan, kaleko jendearen igaro etengabean edo gaueko isiltasunean.

Ze sentsazio?
Eta ze 7 ezberdintasun?

Zure Begi MARROIETATIK (II)

2005-12-19T16:35:00.000-08:00

LAgunak!
Atzoko mezuan oparitxo bat uztea ahaztu zitzaidan...baina gaur lortu dut.
Egin klik zuen begi eder horietan eta dantzatu!!!
Zuretzat bai, begi marroi eder hoiekin edonor liluratzeko gai baitzara ta!!

Zure begietatik

2005-12-18T14:04:00.000-08:00

- Begira begira!!

- Zer, ordea?

- Ba ikusi nahi duzuna!!

- Nik nere semetxoaren lehen pausuak ikusi nahi ditut. Ttipi-ttapa ari da askatu nahiean baina azken bultzakadatxoa falta oraindik. Begiak ez ditut saltzeko!! Itzuli lehenbailen!

- Ba ni sapatua heltzeko irrikaz nago.Taberna zuloan sartu eta hantxe egongo da bera barraren ostean, nik zurito bat noiz eskatuko zain. Sapatu hontan kiñu bat egingo diot, ea gustatzen zaion. Beraz, utzi nere begiak entrenatzen joateko.

- Ai begiak itxiko nituzke nik eta berriz irekitzean azterketa guztiak eginak izatea!! Eta 10eko borobilak ikusi nere izenaren aldamenean garaipen oiartzunaz! Baina ipuinak alde batera utzi eta begiak jantziko ditut apunteen aurrean jartzeko, logureak edo goseak ni garaitu baino lehen!

- Ene gaztiok! Neure begixek ikusitxako guztixan barri izango bazendute...denboraldi batez begiak oparitzeko nahia izango zenduen!! Baina urtiak pasau itxen dia begixen aurrian, ta norbere anaixa gerran nola hiltzen dan ikustia gogorra dan arren, zuok biloba maitxiok, gure lan guztixan fruitxu emankor zarie...ta orain kataratak izan arren, zeuentzako baino ez ditxut begixak! Portzierto, aztu jata nun laga ditxuazen oin ere...

- Amamak begien istorio arraro bat kontatzen didan artean, nereak ilun daude. Egia esan, ez da denbora asko pasa amaren sabeleko berotasuna utzi nuenetik, eta jaio aurreko bizitzako instrukzio ikasgaian egun batzutan guztia beltz ikusiko genuela esan ziguten. Nik ez dakit, hau den ikusi behar dena edo hau den beltz ikustea, baina espero det zerbait dibertigarriagoa azaltzea halakoren batean. Norbaitek lapurtu ez badizkit begiak...ez, ez, mundua ez da hain gaiztoa izango...

- Ummm....aaaa....ederra izan da Jokin! Ilun dagoen arren ederki aurkitu nauzu izarapean. Baina orain piztu argia une batez, mesedez.

-Ez dut aurkitzen interruptorea, ordea, Miren! Edo bonbila erre da bestela. Ez dut ulertzen!

- Ai, Jokin!! Bihurria zera e!! Ez al zara asetu ba...ummm...

- Mirentxu... (izarapean murgildu dira berriz biak, argiari momentu hortan duen garrantzia guztia kenduz.)

............

Beno ba, oraintxe bertan itzuliko dizkizuet guztioi zuen begiak!!! Milesker uzteagatik, gustokoak ditut zuen begiak. Batipat hitzegitean begiratzen nauzuenean, kalean gurutzatzean kiñu egiten didazuenean, kopetilun nagoenean begiekin aurkitzen nauzuenean...

Mailegu bat izan da, ea zuen begietatik zer ikusten eta zer ikasten dudan. Baina ongi pentsatuta, nahiago dut zuenak parez-pare sentitu eta nireekin bizitza konkistatu. Nereekin ikusi eta nereekin ikasi.

Beraz, banoa banoa... bihar esnatzen zaretenerako ikusiko duzue egunak beste behin ere nola argitu duen eta.

Amodiozko gutuna

2005-12-16T14:15:00.000-08:00

Gaurkoan, ez dizuet nire iturriko ur frexkoaz asetuko basamortuko egarri zital hori. Gaurkoan, zarauzko idazle baten ahotik edo lumatik ateratako eskutitz bat dakarzuet. Bera, Bertol Arrieta dugu. Informatika ikasia; irakaslea; garai batean eskubaloi jokalaria, edo hobeto esanda, atezaina (kemena behar du gizakumeak ate zaintzen jartzeko eskubaloian!!); eta nola ez, idazlea.

Duela urte batzuk Berrigara Amodiozko gutunen leihaketan saritua atera zen testua duzue ondorengoa.

Ni bere momentuan asko hunkitu ninduen eta horregatik diot estima berezia eskutitz honi. Gainera, Bertol ez nuen ezagutzen, eta urte batzutara berriro topo egin nuen eskutitz honekin Bertolen liburuan. Bere arrebak(Zarauzko nesken eskubaloi taldeko atezainak) utzi zidan Porriñora eskubaloi partida bat jokatzera joan ginen batean. Elkar topatze hark sortu zidan zirraragatik baino ez bada gozatu zauzue!

Beno! Eta jakin, amodiozko eskutitz hoiek bidaltzeko epea geroz eta hurbilago dagoela!! Busti zaitezte maiteminduok!! Eta inspira zaitezte ez maiteminduok!!! Instintoan badugu eta maitasun horren berririk.

Zarautzen, 2002garreneko ilbeltzaren 9an
Iñaxio maitea:

Zemouz zaude?

Beti bezela irrifartsu ta alai, seguruna! Izketan baño geyo bertsotan iten ingurukuak nazkatu arte! Ni, ze esangoizut ba, ondo ez. Betiko martxan. Bakizu, nobedade andirik gabe. Esnatzian, gosaldu, ta rebista txoro oyek letzen ematen det goiz erdiya, telebistai beira ezpada. Ta gero, bazkaya iten distraitzen naiz, radiyua piztuta detela. Konturatu naiz, asko laguntzen didala norbaiten aotsa gertutik aditziak. Ez dakizu zuk zer dan norbean urratsen oiartzuna bakarrik entzutia! Isiltasunak ematen baitu bakardadian neurriya, Iñaxio, isiltasunak.

Eguerdi partian beintzat, gure Kontxita etortzen zait bisitan nola nagon ikustera ta kontu batzuk esaten dizkit ta zerbait distraitzen gera sikiera. Lenguan, gañera, Ainararekin etorri zan. Ze maja dagon gure biloba, Iñaxio. Or ari da inglesa gora ta inglesa bera, 5 urte besterik ez dazkan arren. Izan'e orain eskoletan inglesa ta frantsesa, euskera baño leno erakusten baitiyete. Ola altxako degu euskalerriya, bai, zuk esaten zendun moduan. JELOU amona esaka sartu zan etxian, EGUNON natual bat esan biarrian. Ta agurtzian'e, GUKBAI eo olako zerbait esan zian. Nik'e alaxe erantzun niyon. GUK'E BAI! Ta antxe jun zan gustoa!

Gañuntzian, ba ori, alako debilidade punttu bat sentitzen det, baña normala da ori, meikuak ardua ta pastelak ta gustatzen zaiten guztiya debekatu baitit. Zerbaiten pozakin'e bizi berko deu ba guk'e! Obe lueke meiku auek geatzen zaigun apurra ondo bizitzen lagatzia, apur ori alperrik luzaaaatzen saiatzia baño. Ze luzatzia ez dakit lortuko duten, baña luzio iruitzia seguru nago baietz! Enfin, ze esangoizut ba zuri, ortik pasatakua zera ta zu're.

Ai, Iñaxio, zure falta somatzen det ikiaarri. Bakarrik sentitzen naiz, Iñaxio. Lenguan, igandero bezela alabak pasiara atea nindunian, Tenteneko baserriya zegon lekutik pasa giñan. Zegon diyot, orain MAXI oyetako bat baitao bere ordez. Ez dezu sinistuko baña nearrez asi nitzan txoruan moduan. Tenteneko metan atzian lardaxkan nola ibiltzen giñan gogoratu nitzan derrepente ta ezin izan niyon nearrari eutsi. Ayek bai garayak Iñaxio, ayek bai garayak. Ta segidan, Ayako mandiyuan naiko dantza inda gero, Santa Barbara ermitaraño jun giñan artakuaz oroitu nitzan. Nola euritan in gendun bide guztiya, eskutik elduta, Zarautz gañian trumoyak ta tximistak eroitzen ikusteko. Goraño nola iritsi giñan ezurretaraño bustita ta nola besarkatu ninduzun euri azpiyan. Ta an, Zarautz lanbrotu ura beyan, ta trumoi ta tximista ayek buru gañian kolpeka genitula, nola eman zenidan iñoiz eman didazun musurik gozoena. Oraindik goguan det zure ezpain bustiyen kontaktu beroa. Ezetasun otz arren berotasuna. Ta nola belar busti aren gañian bat egin gendun, gure asierako arnasestua, trumoi otsen gañetik Zarautz guztiyan entzuterañoko ulu ta aiene biurtu arte. Pasatako pulmoniya naiko kastigu izango ote zan goikuak eramaten gaitunian egindakuak kontuan ez artzeko!

Ai, Iñaxio, barre egiten det orain au eskribitzen ari naizela, baña lengo igandian ezin izan niyon nearrari eutsi. Ta gure Kontxitak zer nun galdetzen zian, zer nun horrela jartzeko. Nola esplikatu bear niyon nik burutik pasatzen ari zitzaitena? Nola esan zure eguneroko kariñoa falta zaitela. Senitarteko batek emateik ez dun kariño berezi ori. Falta zaitela. Bear detela. Nola esplikatu zure zurrunkak bear ditutela loak ar nazan. Tartian-tarteko zure petralaldiyak. Inguruan zaudela somatzeko. Or zaudela sentiaraziko didaten zure marmarrak gutxienez! Nola azaldu bear niyon zure albuan esnatzia baño gauza zoragarriyagorik ez dagola munduan. Begiyak irikitzian zure azal ximeldua nirearen ondoan aurkitzia. Sentitzia. Ezer ez zitzaitela pasatzen esan niyon malkuak sekatzen zizkidan bitartian. Uzteko pakian. Erotzen asiya naizela pentsatuko zun. Ta arrazoi izango du igual. Zertan ari ote natzaizu bestela, nora bidali ere ez dakiten karta au eskribitzen. Agiyan zure izena jarri ta karteruak jakingo du nora eraman. An egongo zera, seguruna San Antoniyon onduan, gure billobak ea ondo arrejuntatzen ditun bijilatzen. Beti gustatu izan baitzaizu kontu oyetaz enteratzia, beti izan baitzera kuskusero xamarra, Iñaxio. Kuskusero zoragarriya, dudarik gabe. Ba orixe jarriko det postazalian, bai. Iñaxio Martirikorena. Zerua. San Antonion ondora. Ta depaso musu bat bialiko dizut kartakin batera. Santa Barbarako artan erraietan iltzatu zenidana bezelakoa. Euri azpiko muxu bat zure billoben inbirik izan ez dezazun ni allatzen naizen bitartian. Lasai, Iñaxio, segituan naiz ta or.
Aztu ezin zaituen, Margarita

Superstizioso baten egunkaria

2005-12-12T15:51:00.000-08:00

Abenduak 12a ez dut sekula gogoko izan. Gogoan dut duela 8 bat urte eskumuturra puskatu nuela eskubaloi partidu batean gaurko egunez. 12/12. Abenduak 12. Kasualitatez, eskua hautsi nuen unea, partiduko bigarren zatiko 12garren minutua zen, 12/7 irabazten gindoazen. Sinisgaitza ezta? Ba ni bezalako superstizioso batentzat nahiko arrazoi dira zenbaki horri errespetu pixka bat hartzeko. Zorionez, nire bizkarrean ez neraman 12 zenbakia!! Bestela honek Goenkaleko gidoi baten eszena propioa emango luke!!

Orduzkero, ez zait zenbakia gustatu. Are gutxiago abenduak 12a. Baina zergatik? Sekula gehiago ez zait eta ezer txarrik gertatu! Eta eskumuturra haustea txarra izan al zen ba? Ez dakizue nola ligatu nuen gabon haietan, 14 urte eta igeltsua besoan! Zenbat firma, zenbat telefono! Ez da ez bide txarra desesperatuta bazaude! Jendeak errukia sentitzen du eta..."zer pasa zaizu ba!?" horretatik "kafetxo bat hartzeko geratuko gara?" batetara jauzitxo bat baino ez dago, lagunak!(askok pertiga beharko degu jauzi hori emateko baina jauzi bat izaten jarraitzen du)

Egia esan, ez diot zertan egun honi gorrotoa izan. Zer gertatu zait ba gaur txarrik? Deus!
- Atzo sukarra nuen, baina gaur nahiko osasuntsu esnatu naiz. Eskerrak!!! Izan dugun lan guztiari aurre egiteko, sukar pixkatekin ezingo nuen eta. Ondo!
- Eguerdian nire anaiaren dei bat jaso dut, elkarrekin afaltzeko geratuko garela. Aspaldiko partez astelehen buruzuri batetarako zeregin ezberdin bat. Ondo!
- Larrialdietako medikuarena jo dut eztarriko minagatik, listua irenstean molestiak sentitzen nituen. Jendeak esan dit infekzio asko dabilela eta begiratzeko badaezpada ere. Joan naiz eta ez omen duk infekziorik, inflamazio pixkat baino ez. Beraz, antibiotikorik ez! Ondo!
- Afaltzen geundela, nere anairi mugikorra joka hasi zaio. Bitxia badirudi ere, hariaren bestaldean: Sare. Ez da posible! Poltsan ote nuen nire mugikorra eta joka hasi da konturatu gabe? Ez! Ez nuen poltsan. Hartu du telefonoa anaiak eta...udaltzaingoak ziren. Mugikorra galdu dut, bai. Baina zorionez parean tokatu den mutilak ez dio atrakzio handieirik aurkitu nire super mugikor berriari, eta udaltzainetara eramatea erabaki du. Jende ona badabil kalean oraindik! Eskerrikasko dena delakoari, bestela, hilabete hontan bigarren mugikorra erosi beharko nuen, gogoratzen? Ondo!

Beraz, ze arrazoi ditut nik gaurko eguna txarra dela esateko? Batez! Gaizki ateratzea zuen guztiak azkenengo unean bide onena aukeratu du. Ez al da hori gertatu dakizuken gauza ederrenetako bat? Murphyren legeari desafiatzea, alegia?

Beraz, zu, onartu ez arren superstizioso hutsa zaren hori, ahaztu bihar(gaur) ASTEARTEA eta 13 dela! Zergatik izango da biharkoa gaurkoa edo etzikoa baino egun txarragoa? Norbaitek egun hortan eskumuturra hautsi zuelako? Mesedez!!!

Egun ona izan Adixkide!

Medikuren batek erantzuna balu...

2005-12-11T12:29:00.000-08:00

Aupa Zarautz Tra Ka Tra!

Atzo Zarautzen izan nintzen nire aurreko urteko eskubaloi kideen partidua ikusten. Puff!!! Sufritu genuen franko bertan ginen ikusleek! Baina azkenean zarauztarrentzat izan zen garaipena. Hainbeste desiratako garaipena. Bejondeizuela neskak!!

Aspaldidanik libre nuen asteburuetako bat nuen pasa den hau. Ez partidorik, ez kursorik, ez konpromiso familiarrik, ezta amoranteren batekin zita ere!(beno azken honek ez dit denbora gehiegi lapurtzen azken aldian!) Libre nuen asteburua. Libre!!! Aske!!! Free!!!

Nahikoa da hitz hoietako bat garunean filtratzea Sare gaixotzeko. Ez dakit posible den ala ez, norbaitek esplikaziorik badu argitu nazala, baina nik hipotesi bat daukat: nire gorputza urduri jartzen da gustoko gertakariren bat hurbiltzen zaidanean. Urduritasun horrek sukarra sortzen dit, eztarria estutzen dit, buruko mina agertarazi eta multzo hortan sar daitekeen beste edozein sintoma. Gauza da, ohera goxo-goxo sartzera gonbidatzen nauela egoerak, eta ez bereziki akonpainatuta ez! Ni, termometroa, ura azukreakin duen edalontzia mesanotxean, aspirina kajatxoa, lizipaina, manta bat gehiago ohe gainean badaezpada ere, eta iluntasuna eta isiltasunaren konpainia.

Ba hori, nire super asteburu librea, nire super asteburu tristean bilakatu dela goizetik gauera. Gabonetarako suposatzen det gripetik aske egongo naizela...baina badaezpadaere ez diot nere gorputzari komentatuko datozen asteburu hoiek ere disfrutatzeko erabili nahi ditudala, bestela badakit zer gertatuko den!!

Beraz, xiiiii, sekretua gordeko diogu bion artean.

Mina

2005-12-09T10:59:00.000-08:00

Mina. Zein gauza mina, ez? Nunbaiten mina dugunean ohartzen gara zein ondo egoten den minik gabe. Minik ez izatea munduko gauzarik onena dela konturatzen gara.

Oraingoan min "fisikoaz" ariko naiz. Barnemuinetako minak beste era batekoak baitira, hutsunea, korapiloa, goibeltasuna, amorrua, negarra sortzen dute karakter hortako minek. Ez dute zertan min "fisikoa" baino hobeak izan, ezta txarragoak, baizik desberdinak.

Nik zorionez, hilabetean behin baino ez dut izaten minaren bisita. Batzutan, ezta agertzen, eskerrak!! Bestetan, ordea, "¡entra sin llamar!". Eta une hoietan gogoratzen naiz minik gabe zein ondo egiten den lo, zein gustora egoten naizen lanean, zein gose izaten dudan, ze ederra bazkalosteko kafetxoa lagunekin...Baina hurrengo egunean ez dut minik izanen, eta ez naiz jartzen nire osasun ederra goraipatzen. Horrela behar duela izan iruditzen zait eta kitto.

Nere eguneroko ogia da mina duen jendeaz tratatzea. Lanean hasi naizenetik, gehiago baloratzen dut osasuna. Zein txarra den minez bizitzea lagunak! Dauden gauza txarrenetakoa iruditzen zait mina. Jendeari entzunda behintzat, zera diote:

- Beno, gaur behintzat lo egin dut gauean!Ez dut minik izan!
- Bai, itxura txarrarekin geratu zait hezur haustura hori...baina gutxienez jada ez dit minik ematen.
- Lasai emaidazu mina, gero on egiten dit eta!

Gainera, bakoitzak min klase bat du. Izugarriak dira hemen entzuten direnak. Batzutan libretatxo bat atera eta apuntatzeko gogoa ematen du. Mila min klase daude. Bakoitzak berea.

- Mila zauri izango banitu bezala da.
- Norbait metxeroakin etengabe erretzen ariko balitzait bezala da.
- Odolak zirkulatzean mina ematen didan sentsazioa dut.
- Etengabeko txingurri igaroa dudala dirudi.
- Orratzak sartzen ariko balitzaizkit moduan nago.
-......

Gaur egun, minari aurre egiteko medikamentu asko ditugu gure artean, eskerrak. Halere, jendeak minez dago. Jendea etengabe minez dago.

Gaur emakume batek esan dit, berak Camela entzuten duenean minak joaten zaizkiola. Ongi etorria Camela, hortarako sikiera balio badu! Camelaterapia akaso efektiboa da minean, nork daki! Mina baino gauza txarragoak badaudela pentsarazteko balioko du Camelak, beraien musika, agian? Hau ez hartu aintzakotzat, nire iritzi xumea baino ez da eta!

Ba hori, min duzutenoi...eutsi!! Irri egiten dutenek, frogatuta dago, bizi kalitate hobea dutela, nahiz eta mina izan. Beraz, marraztu irria aurpegian, BETI.

Eta orain parentesi txiki bat bukatzeko. Medikamentuak aipatu ditudala lehen...ikusi al duzu "El Jardinero Fiel" filma? Munduan gertatzen eta ohartzen ez garen egoera tamalgarrietako bat kontatzen du. Neri gogorra egin zitzaidan. Benetan horrelakorik gerta daitekela ikusteak oilo ipurdia jartzen dit...baina gertatzen dira, eta gertatuko dira. Badirudi Afrikan bizitzak ez duela xentimorik balio. Eta guk iparraldeko hemisferioan jaiotzeko zoriona izan dugunok, hori pairatzen dugu, askotan aho zabalik, baina ezer gutxi egiten dut nik behintzat. Gomendatzen dizut filma. Eta kontatuko didazu ze inpresio.

Hordagoa

2005-12-08T14:56:00.000-08:00

Gaur osteguna da, jaieguna, kalendarixuan gorriz, eta faltan bota dudan gauza bat somatu dut: Aritzen Hordagoa.

Kaitinen gauerdiko saioan, ipurtargian, ostegunero entzuten dut bera. Ahots ederrarekin, bere ideiak talentuz ahoskatuz.

Baina gaur jai hartu dute bai Kaitinek eta baita Aritzek ere.

Hurrengo ostegunerarte itxaron beharko dut.

Artean, Paris geratuko zaigu guztioi. Edo Durango hobeto.

BEC-erako txartelek badute jabea

2005-12-06T04:04:00.000-08:00

Atanon ez ginen guztiok sartu. A ze jendetza! Jende andana geratu zen kanpoan, goxokiari muzin egin behar dion ume baten aurpegiarekin. Gu azkenetarikoak baina sartu ginen. Goiko armailetan gure ipurdientzat tartetxo mugatu bat egin eta jada bertsotan hasiak ziren 6 artistentzat ireki genituen belarriak.

Ez zitzaidan aparteko saioa iruditu, bertso onak izan ziren, baina ez hain onak ere lekua izan zuten. Halere, entzulegoa oso berotuta zegoen, animatuta. Puntu errepikapenak guztiok kantatzen genituen, garbi zeuden errimak guztiok kantatzen genituen, txalo zaparradaz guztiok bustitzen ginen.

Jokin Urangak eraman zuen Azpeiti aldetik afizio sutsuena. Honek bere lana txukun egin zuen arren ez zituen behar aina puntu lortu, baina bere lagunen aupadek nik uste txapeldun sentiarazi zezaketela. Urduri hasi zen sentsazioa eman zidan, justifikatutako urduritasuna!

Bizkaitarrek eraman zituzten puntu gehienak. Nola ez. Oso onak dira biak, eta noski, finalean ezin Unai eta Igor falta. Hutsegiteak izan zituen batipat Unaiek, baina bertso oso onak biribildu zituen, eta nola ez, Unai izaki, puntuak jaso behar. Halere, lan oso polita egin zuten, batipat Francoren estatua bat bota edo ez diskutitzen hasi zirenean. Unairi, estatua bere hortan mantentzeko papera defendatzea tokatu zitzaion arren, ikaragarri ondo atera zituen argudioak, oso bertso onak bai. Unaik, beste behin bere printzipioen aurka joatera behartzen duten gaiak, bere printzipioak errespetatuz argudiatzea lortu zuen.

Goikotxeatarrak. Arkaitz nere aburuz, oso ondo. Bertso guztietan txirri-txarra zerbait ona boteaz. Kartzelako bertsoak mundialak. Gurasoak patera batean Europara zioazela itsasoak bortizki jan ostean, seme batek itsasoari harrika botatako bertso oso hunkigarriak. Neretzako borobilak. Ekaitzek, nik uste baino puntu gutxiago jaso zituen. Hiztegi potoloa dauka Ekaitzek, bertsotarako patxada baina badirudi ez zuela Atanon asmatu.

Aitor Sarriegik ere bazituen fansak. Lehen aldiz entzuten nuen Sarriegi. Inpresio oso ona, umore-ironia beti mingainean, bertsolari batengan gustatzen zaidana. Kartzelakoan kuadrilari botatakoak oso onak. Bakarrik gai jartzailearen puntuari erantzunez azkar eta oso dibertigarri, bere itxura parre eragiteko tresna bezela erabiliz.

Orain finalean ze gertatuko den zain bertsozaleak! Zukze pronostiko? Ze kiniela? Egaña nola ez faborito nagusi. Badirudi berak irabazi behar duela nahi ta ez, Egaña es mucho Egaña. Baina ea gazteak zer aire freskokin datozen, eta ea epaileak objetibotasun osoz epaitzen duten.

Haizea!!

2005-12-01T15:28:00.000-08:00

Fiiii fiiiii fiiii....

Nere leihoaren bestaldetik entzun dezaket haizea haserre. Norekin haserretuko zen ordea? Nerekin, azken egunetan idazteari utzi diodalako? Ez dut uste. Gaur ere, arriskua izanda kondoirik gabe larrutan ari direlako? Agian. Helikoptero baten erorketaren notizia primizi gisa entzun behar izan dugulako? Liteke.

Akaso ez dago haserre. Kantari baizik. Baina urteko sasoi honetan gehientxuonon legez eztarria hartuta izango du, eta horregatik, kantatu baino ohiuka ari dela dirudi.

Agian, pinuentzako DJ bezela dihardu lanean gaur. Osteguna izaki parrandan ari dira pinuak. Dantzan bata bestearekin, haizearen erritmora. Haziak alde batetik bestera nahasten, ugaltzen, orgian ari dira pinuak. Erdi biluzten hasiak dira. Errepidea beraien adarrez eta orbelaz estaltzen. Autoan doan gizakumea erasotzen.

Pinuak eta haizea ados jarri dira guri bidea zailtzeko. Kontuz beraz errepidean. Ez gaitezen beraien festan erori.

Festa atzo Eibarren, San Andres. Herenegun Iruñan, San Saturnino. Eta gaur munduan, elkartasun eta HIESaren nazioarteko borroka eguna. Bihar ere gurean jarraituko dute GIBak infektatutakoek, beraz, gaur bereziki aipatu arren, ez gaitezen ahantzi bihar. Eta ez pentsa gure inguruan ezinezkoa dela. Ez pentsa garapen bideko lurraldeetan soilik ematen dela gaixotasuna. Ez pentsa homosexualek soilik jasaten dutela. Ez dezagun txorakeriarik egin. Burua erabili, odola buruan egoten ez den uneetan ere. Ez pentsa guri ezin zaigunik tokatu. Babestu gaitezen. Ez baita ongietorria GIBa. Eta ez pentsa HIESa dela transmititzen den gaixotasun bakarra.

Beraz, kontuz errepidean haizea eta pinuekin, haserretu egiten baitira arriskua izaki kondoirik gabe larrutan zabiltzala enteratzen direnean.

Hungariar bat San Migelen

2005-11-28T13:51:00.000-08:00

Bada behin Erika Varga izeneko neskato bat. 22 urte ditu eta hungariarra da jaiotzez eta tenplez. Ekialdeko emakume gehientxuenen antzera, portzelanazko aurpegia dauka, txuria. Begiak, aldiz, argi-argiak. Eguzkiak min egingo dion beldurra ematen dute, horren gardenak izaki.

Bizitzaren parodiak San Migelen paratu zuen duela urte bete pasa. Atzera-aurrera askoren ostean nere amama Mariaren etxean bukatu du. Gehientxuonok pentsatuko duzuenaren azalpen gisa esan, ez dela nire amama zaintzen ari. Elgoibarren egiten du lan, taberna batean sukaldari.

Mamita deitzen dio nire amamari. Oso goxoa da berarekin. Asko laztantzen du, bere biloba legorretakoak ez bezala. Halere demaseko prontoa dauka gure neskatxak, eta noski, 81 urteko emakume baten bizitza osoko maniak hortxe daude, bere jenioa azaleratzeko.

Erderaz ezin hobeto ikasi du, esan daiteke zenbait esakera nik baino hobeto erabiltzen dituela. Euskera ere laister ikasiko du nire amamaren etxean. Nire amamaren gorhaizea eta ETB ikusteko ohitura kontuan hartuta, laister egingo zaio ezaguna gure hizkuntza Erikari. Goenkale ikusten du, nire amamak bezala. Noski, ez du dena ulertzen, baina goenkaleko gidoia kontuan izanda, akaso, Erikak bere kabuz asmatzen duena hobea da, interesgarria eta dena irudituko zaio!

Gero pelota partiduak ere hor daude. Bere etxera itzultzen denean, logelan hungariako rock talde ezagunenaren posterra izan ordez, Aimar Olaizolarena jarriko duelakoan nago. Nire amamaren influentzia zuzena hori ere.

Beraien tira birak izaten dituzten arren elkarri demaseko konpania egiten diote. Erikak astero uzten dio bere laneko ordutegia papel batean idatzita, mamita estutu ez dadin.

Erikak motor bat erosi zuen San Migelen gora eta behera ibiltzeko. Erosi eta bigarren egunean pareta jo zuen. Rotula puskatu. Udara guztia inglerainoko igeltsuarekin egon zen, bajan. Normala hortaz nire amama estutzea. Halere aurrekoan zera esaten zigun Erikak, bere castellano ez da sanoan:

- El otro día iba a casa en moto. Primero no podía arrancar la moto...qué demonios le pasa a mi moto!!! P...moto!!Al final arrancó. En el camino, que suelo ir como los caracoles, me empezó una tormenta de hielo! Llegué a casa empapada. Entre a casa, yo y una pequeña playita detrás mío, y que es lo primero que me dijo la mamita?? Cuidado no mojes la alfombra!!! Vale!!

Gu guztiok parrez lehertzen. Horrelako mila istori kontatzen dizkigu, bere esateko moduan, demasa. Kontuan hartuta nire amama dela, esaten diot nik, ulertzeko, 81 urte ditula, eta azken finean berarekin bizi dela, eta konbibentzian elkar ulertzen ikasi behar dela.

Gaur, afaltzen ari zirela, mayonesak loditu egiten duela esan diot. ¿No tienes casa o que? erantzun dit! Sinisgaitza da ikustea zeinen azkar ikasten duten kaleko hizkuntza. Proba egingo nuke ni hortarako gai izango ote nintzen hungaroz esaterako.

HAu da beraz, hungariako neska honen abenturaren aurkezpen txiki bat. Berak dioen moduan, begi urdineko sorgintxo bat da...eta bere karakterra "soy hungara, que quieres!" esanda justifikatzen du.

Kuriosoa.

kris-kras elurraren hotsa

2005-11-27T14:24:00.000-08:00

Duela hilabete Txindoki puntatik udazkenak bete-betean harrapatutako paisaia gogoangarriaz gozatu al izan genuen.

Gaur, neguak oraindik ateak irekitzeko hilabete eskax falta den honetan, beste paisaia bat izango zen ikusgai gailur beretik.

Eguraldi txakurra egin du asteburuan. Euria gogotik bota du, hotza egin du eta larunbatean elurra maluta potoloz erortzen ikusteko aukera paregabea izan genuen, Txindoki puntara igo beharrik gabe. Beraz, astelehen traketserako badut berbetarako gaia bermatuta!

Egun batetik bestera Euskal Herriko mendi tontorrek txuriagatik ordezkatu dute beraien berde kolorea, haitz kolorea edo nabar kolorea. Jendea pozik dabil, eskiatzeko denboraldia hasi delako. Batzuk, denborarik galdu gabe egin dute ihes inguruko gain batera, urte beteko "monoa" asetu nahian.

Udaberrirako utzi beharko dut mendira joateko pizten ari zitzaidan grina hura. Egia esan, ez naiz orain arte gehiegi ibili mendian, baina udazken honetan saiakera batzuren ostean benetako gogoa ernaldu da nere baitan, mendiaz gozatzeko gogoa. Hasiberria naiz bai!!!Beraz, nola joango naiz orain elurretan? Hasteko nahikoa daukat mendiak berak ipintzen duen zailtasunarekin, elurrarena gaineratu beharrean!

Neguan behetik pairatuko ditut tontor elurtuak, baina elurra urtzen hasten denean hantxe izango ditut zain. Hementxe hartzen dut konpromisoa. Ez nuke nahi jaio garen lekuan jaiotzeak eman digun ondare natural honetaz disfrutatu gabe geratzea.

Zebra

2005-11-26T06:23:00.000-08:00

Atzo lanetik bueltan irratian Anari Alberdiren elkarrizketa bat entzun nuen. Bertan bere azken diskoa aurkezten ari zen. Zebra, lehen txuria marra beltzez; orain beltza marra txuriz.

Pentsarazi egin zidan zebraren irudiak. "Nola ikusten dut nik zebra?" Atzo behintzat, erantzunean sakon pentsatu gabe beltza zelakoan nengoen zebra, marra txuriz estalirik. Nola dakusazu zuk?

Botilarena hamaika aldiz erabilia dugu guztiok, nolabait gure bizitzarekiko baikortasuna edo ezkortasunaz jabetzeko. Zebrarena lehen aldiz entzuten nuen. Normalean, subkontzienteki, beltza negatibo bezela ikusten dugu; txuria aldiz positibo. Zebraren kasuan nola litzateke? Zebra beltza bada marra txuriekin, bizitza negatibo ikusten dugula esan nahiko ote du? Eta gaineko marra txuriek, belztasun hortan ikusten ditugun argi txinpartak? Eta alderantziz? Zebra txuriak, bizitzakiko jarrera positiboa esan nahiko al du, beti ere bidean ageri diren marra beltzak ahaztu gabe?

Azken finean, bakoitzak era batera ikusten ditu gauzak, norbere izaera eta une hortako egoera edo bizi baldintzen arabera.

Beste adibide bat sarri entzuten dut lanean, jende nagusiagan batipat. Eguneko tratamendua bukatzean, nik "listo!" esaten diedanean, batzuren erantzuna zera da: bueno, ¡un día más! (egun bat gehiago!); beste batzuk ordea: bueno, ¡un día menos! (egun bat gutxiago!). Nik esaldi hoietan ere, nolabait, baikortasuna eta ezkortasuna ikusten dut. Bizitzaren igaroa ikusteko modua.

Gauza da, baikortasunez begiratzen ikasi behar dugula aurrera: dum loquimur, fugerit invida aetas: carpe diem, quam minimum credula postero.Horacio, Odas, I, 11, 7-8
Mientras hablamos, huye el envidioso tiempo. Aprovecha el día, y no confíes lo más mínimo en el mañana.

Hor zehar aurkitutako gauzatxo bat, zebra beltz ikusten duzunerako. Erderaz da, ez baduzu ulertzen euskaratuko dizut! Latina, ordea, norbaitek ulertzen badu?

Carpe Diem!
Aprovecha el día,
No dejes que termine sin haber crecido un poco,
sin haber sido un poco mas feliz,
sin haber alimentado tus sueños.
No te dejes vencer por el desaliento.
No permitas que nadie
te quite el derecho de
expresarte que es casi un deber.
No abandones tus ansias de hacer de tu vida algo extraordinario...
No dejes de creer que las palabras, la risa y la poesía sí pueden cambiar el mundo...
Somos seres, humanos, llenos de pasión.
La vida es desierto y tambien es oasis.
Nos derriba,
nos lastima,
nos convierte en protagonistas de nuestra propia historia...
Pero no dejes nunca de soñar,
porque sólo a través de sus sueños
puede ser libre el hombre.
No caigas en el peor error, el silencio.
La mayoría vive en un silencio espantoso.
No te resignes...No traiciones tus creencias.
Todos necesitamos aceptación,
pero no podemos remar encontra de nosotros mismos.
Eso transforma la vida en un infierno.
Disfruta el pánico que provoca tenerla vida por delante...
Vívela intensamente,sin mediocridades.
Piensa que en tí está el futuro
y en enfrentar tu tarea con orgullo,
impulsoy sin miedo.
Aprende de quienes pueden enseñarte...
No permitas que la vida
te pase por encima
sin que la vivas...

Azaroak 23, ez ahaztu!

2005-11-23T16:12:00.000-08:00

Zenbat pixa dezakete betazal pare batek? Momentu hauetan nereek asko. Grabitatearen indarra aurka, nere aurpegiko muskuluek betazaltxoen pisua eusteko lanak dituzte. Eguna luze joan da, eta beraien lana egiteko desiatzen daude gaixoak: begibolatxoak estaltzea, alegia. Halere, ni beraieri kontra eginez, hemen zuziri bat botatzeko ahaleginetan.

AZaroak 23a joan da hurrengo urterarte. Egun honetan besteetan bezela esnatu ohi gara, baina iratzargailua itzali ordurako, badakigu datorkigun eguna "gogorra" izango dala. Pluralean dihardut bai. Nere etxean anaiak eta biok betetzen baititugu urteak gaur. Zuhaitzek 25. Nik 22. Ez gara hortaz bikiak.

Duela 22 urte, nere ama ospitalera joan zen maleta eskuan zuela. Bazekien zetorkiona. Petardatxo jaioberri bat. Hori, noski, ni naiz. Beraz, amatxok ezin izan zuen anaiarekin igaro bere hirugarren urteurrena. Esan daiteke, Toys `r us-era joan zela oparitarako panpin baten bila. Berarekin batera hasiko zen panpina. Elkarrekin jolastuko zutena. Negararaziko zuena. Denetarik egingo zuen panpina.

Orduzkero, era berezian ospatu ditugu gure urtebetetzeak. Goizean goiz esnatu eta makarrek oraindik begiak irekitzen uzten ez zuten bitartean elkar zoriondu. Opariak elkartrukatu. Etxera eginiko telefono deietan aurrena bta, ondoren bestea. Berezia da egun hau neretzat, bai.

HAlere, badirudi "norberaren eguna" perfektua izan behar dela. Dena ongi atera behar dela. Irribartsu egon behar garela. Baina zer da ba azken finean? Argiak egunona eman digun beste egun bat. Bizitza hontako gure igaroari zenbaki bat ipintzeko edo igaroa neurtzeko erabiltzen dugun eguna. Atzokoa edo biharkoa bezain ona edo txarra izan daitekeena.

Nik gaurkoa ez dut oso ongi hasi. Baina horrek badu abantaila bat: hasi baino hobeto bukatzeko aukera gehiago dituzula. Beraz, bukaera nahiko polita izan du. Eta orain ohera noa eta bihar gaur bezela esnatuko naiz. Baina jada ez da"nere" edo "gure eguna" izango. Eta akaso egun hobea izango dut. Ez dakit. Baina ez dut zertan irribarrea marraztu beharko. Ziurrenik irribarrea nahi gabe aterako zait.

Halere, egun honen politena zalantzarik gabe, zutaz gogoratzen den jendea badagoela ikustea da. Beste egunetan ere gogoratzen dira zutaz, baina egun honetan jakinarazi egiten dizute. Eta zuregana izan dezaketen detailerik txikienak indarkeriarik gabeko irribarrea aurpegiratzen dizute. Milesker beraz, nitaz oroitu zaretenoi. Blogosferan bereziki hiri, aipamen bereziagatik.

Orijinala izateaz

2005-11-21T14:01:00.000-08:00

Batzuetan orijinala izan nahi nuke. Zerbait orijinala egin. Nere barrenetik atera den zerbait. Beste nonbait ikusia badut ere, nere erara marraztea. Baina beti iruditzen zait besteena nerea baino orijinalagoa. Eta zenbat eta gehiago mirestu jendearen orijinaltasuna, orduan eta sinpleago sentitzen dut nire burua.

Ez dut nahi pentsa dezazun autodestruktiboa naizenik, ezta gutxiago ere. Nere burua egunetik egunera hobeto ezagutzen dihardut, momentu oro formatzen ari naiz, gaur eta beti nik uste. Zenbat eta gehio ezagutu bakoitzak bere burua, orduan eta gehiago ezagutzen ditu bere gabeziak eta bere trebetasunak, bere interesak eta bere indiferentziak, bere amorruak eta bere algarak.

Hor nonbaiteko blogen batean testo berezi bat irakurtzen dudan bakoitzean, irria edo gogoeta azaleratzen didana; espero ez duzun opari bat egiten dizutenean; irratian norbaitek kanta hori eskatzen duenean, dauden guztietatik hori; norbaitek ohikotasunetik haratago dagoen menu batez liluratzen zaituenean; oharkabean, kale bazterrean zegoen zapatila zaharrari ateratako argazki txuri-beltza; telebistako aurkezleak bideo bat sartzerakoan egin dezakeen keinu naturala; paretean marrazturiko graffitia...

Neri behintzat, badaude horrelako gauza asko, atentzioa deitzen didatenak, gustatzen zaizkidanak, orijinaltasuna aurkitzen diet. Akaso neri okurrituko ez zitzaizkidalako iruditzen zaizkit orijinalak. Beste norbaiteri uxkeriak iruditu arren, nere barruan esanahia izan duten gauzak izan daitezke. Beti nahi baitugu ez duguna. Eta noski, neri okurritzen ez zaizkidan ideiak...hoiek dira akaso faltan botatzen ditudanak.

Inpresioa ematen dit, nere buruarekin gustora ez nagoen irudia ematen ari naizela. BAina jakin ez dela horrela!! Geroz eta gehiago ari naiz maitatzen nere burua...denok hasi beharko genuke hortik: gure burua maitatzetik. Akaso segurtasun pixka bat bai falta zait, nere ekintzetan eta pentsamenduetan gehiago sinistea, alegia.

Denborak eramango nau bide horretara ere, urrats sendoz ibili nahi baitut bide hortan. Eta akaso, besteon ideia orijinalak hartuko ditut mailegu gisa. Eredu bezela hasita, nereak propio aterako baitira noizbait. Edo ez. Auskalo. Denok ez baitugu izango bertute bera. Bakoitzak bereari atera bezaio zukua. LAranja horrek ez baitu amaierarik, guk jartzen ez badiogu.

PD pertsonal bat: Eskerrikasko sarrerengatik, berriz ere. Asko estimatuta daude, laguna falta bazait ere.

Gaurko kalenturak

2005-11-20T07:44:00.000-08:00

Asteburu guztia bota det Bilbon, "osteopatia visceral" deritzon kurtso bat egiten. Sapatu goizean hasi eta gaur eguerdiraino.

Dena primeran zihoan. Kurtsoa ondo. Orduak pasa ahala neuronak sobrekargatuta genituen eta horrek ulerpena zerbait zailtzen zuen arren ondo.

Bazkaria ondo. Eguneko menua. Karta hartu, normalean jaten ez degun hori aukeratu eta bapo jan.

Gero kurtsoa berriz.

Iluntzean Algortara joan ginen. Bertan nere lagun baten ahizpa bizi da. Afaldu, Gobelako gaztetxean Zea MAysen azken kontzertuaz gozatu eta lotara.

Gaur goizeko 6:30tan gora!! Metroa hartu, Indautxun jeitsi, kruasan lehor bat irentsi, ebaki mikatz batez esnatu gura eta ekin berriz ere!!

Baina noiz etorri da notizi txarra? Atsedenaldian. Han nengoen zapatilak janzten lasai-lasai, patxada betean, pareko kafetegian kafetxo bat hartzeko prestatzen...neska bat etorri zaidan arte...

"Zurea al da hor pareko kotxea?"

"Bai, zeba?"-nik, urduri.

"Leihoa apurtuta dauka."- berak, kontatzea nahi ez den berri bat ematen jartzen den aurpegi nahiez batekin.

"KAKA ZARRA!!!!"-nere baitan.

Han zegoen eskubiko leihoa txiki-txiki eginda. Nork esango zidan neri goizeko 10etan, jendea pasatzen ari den kale batean, kurtsoa ematen ari ginen ospitalaren parean lapurtuko zidatenik! Nire errua izan da mugikorra edo sakelekoa bertan utzi dudalako. Bai, badakit. Mila aldiz esan diot gaur nere buruari "zergatik utziko nuen sakelekoa kotxe barruan!"

Baita dena delakoak ederki ikusi ere. Ikusi, gustatu, harria bota, harrapatu, ihes egin eta gero telefonoz berba egin lasai asko! Hitzegitea behar bazuen emango nion ba nik konbersazioa lasai asko!

Kontua da goiza ozpindu didala asuntoak. Salaketa jarri, leihoa kartoi zati batekin tapatu eta berriz sartu gara kurtsora. Baina jada ezin nintzen kontzentratu. Han baitzegoen nire autotxoa bakar-bakarrik, zauri handi batekin.

Asteburu hontatik atera dudan ikasbidea, lumbarretako blokeoak askatzeaz gain, autoan ezin dela ezer utzi, ezta etxeko garajean ere!! Badakit era guztietako jendea dagoela, baina denen pentsamendu txarren jabe egin behar banaiz...ederra sorgina bihurtuko naizena!

Beno, zerbait kontatzeko balio izan du behintzat, ez da gutxi!

Ostegunak eta inspirazioa

2005-11-17T14:28:00.000-08:00

Osteguna degu, azaroak 17, ikasleen nazioarteko eguna, naziek Pragako ikasleei eginiko sarraskia gogoratzeko ezarri zen egun hau antza(gaztesarean irakurri berri dut). Greba deitua zegoen ikastetxe eta unibertsitateetan, ikasleen eskubideak defendatu eta aldarrikatzeko. Bolognako prozesuaren aurka egiteko eta ikasleen karta aldarrikatzeko, besteak beste. Eta ikasleak kalera atera dira. Arrakasta izan du grebak Ikasle Abertzaleen hitzetan.

Eta osteguna izaki, ikasleak berriro aterako dira kalera beraien ikasle hirietan. Kasu honetan, bakoitzak bere aldarrikapentxoa izango du: "kalera noa, bihar jai dudalako", "kalera noa, ikasten hasi behar dudalako", "kalera noa neskak utzi nauelako", "kalera noa, osasunak 85 urte bete dituelako!" eta bakoitzak bere aldarrikapentxoa egingo du, kasu hontan, garagardo eta kalimotxoen laguntzaz.

Niretzako, joan ziren ostegun hoiek. Gaztea naiz oso, baina pasa zitzaidan momentu hura. Halere, ez dut itxi oraindik bizitza hortara berpiztuko nauen ate hori. Nork daki. Denerako dago denbora.

Baina gaur, nere ostegun soziala etxeko ordenagailuan bukatuko da. Zerbait idatzi guran, asteburutan jai hartzen baitut. Baina inspirazioak kale egiten du batzutan. Ezta, Aritz? Inspirazioa nire ustez, ez da bukatzen. Inspirazioa, galdu egiten da. Bidean uzten dugu. Giltzak galtzean bezala. Etxera sartu ezinda geratzen gara. Eta bapatean, kotxean aurkitzen ditugu hurrengo egunean! Baina, momentu hoietan ezin etxera sartu! Kotxean baigoaz!

En pin. Ointxe bertan ez dakit giltzak non utzi ditudan. Baina ez dira orduak bila hasteko beraz, bihar ea aurkitzen ditudan.

Asteburu ona izan.

Gaztetako kontuak

2005-11-15T14:57:00.000-08:00

Atzo afalostean, aspaldiko partez, nere aitarekin jardun nuen solasean, era atseginean.

Gurasoak edo aiton-amonak, edo zure aurreko belaunaldietakoak hitz jarioan murgildu nahi badituzu, ez dago beraien "gaztetako kontuez" galdetzea baino amu hobeagorik. Beraiek pila bat gozatzen dute, eta nik nere kasuan behintzat, pila bat gozatzen dut ezagutzen ez ditudan istorioak entzuten, bizitzen.

Nere aita baserritarra izan da, goitik beherako baserritarra. Atzo bera gaztea zeneko ipuinak kontatzen hasi zitzaidanean, izugarria egiten zitzaidan ikustea zenbat aldatu diren gauzak beraien gaztarotik, gure gaztarora.

Bere aita goizeko 6etan esnatzen omen zen, iratzargailu gabe noski. Kafesne bat gosaldu eta ikuluko lanetan hasten zuen bere eguna. Goizeko 9tarako, esnea azokara eramateko gertu izaten zuen, ganaduaren beheak garbituta, jaten emanda eta eginbeharreko guztiarekin. Orduan eguneko bigarren gosariaren ordua iristen zen: berakatz-sopia. Baratzeko lanetan, mendiko lanetan, animaliak, arbolak...horrela igarotzen omen zuten eguna baserrian. Umeak eskolara eta gurasoak lanean baserrian gogor. Umeak libre zuten uneoro ere lanera. Eta 14-16 urte artean, egunean zehar mendira lanera eta gauean eskolara.

Eguneroko menua omen zen babarrun salda eta babarrunak urdaiarekin. Afaltzeko berakatz-sopia eta arraultza prijituren bat, sobera bazeuden behintzat. Aitarekin mendira joaten zenean, urdaia eta arrautzak eramaten omen zituzten askaltzeko. Su txiki bat egin, urdaia sartainan ipini, frijitu, eta honek askatutako olioaz arrautzak frijitu.

Menu berdina behin eta berriz, eguna joan eta eguna etorri. Noizean behin oilaskoa edo oilo zaharren bat labera edo lapikora. Igandetan garbantzuak eta sopa. Hori bai, txerria hiltzen zenean jamoia, txorixoak, odolkiak...urte osorako, baina hor ere, zatirik onenak kanpokoentzat! Medikua, albaitaria edo apaizarentzat!

Baserrian lana etengabea izaten omen zen. Azken finean, bertako ondasunetaz bizi ziren. Jasotako jakirik onenak saltzeko eta besteak tripak betetzeko. Behiak esnetarako eta txahalak saltzeko. Txerria loditzeko eta hil ostean etxera ez beste edonora banatzeko.

Luze joko lidake guzti honek eta ez zaitut aspertu nahi, baina neri izugarria iruditzen zait bizitzeko era hainbeste nola aldatu den.

Badakit gizartea egunetik egunera aurrerapenez josten ari dela. Beti dago zerbait berriagoa, beti. Halere, oraindik ere, arlo askotan aurrapauso horrek ez du behar bezelako urratsa eman, arlo askotan oraindik.

Nik nere gurasoei esan nien atzo, zortea zutela bi mundu hain ezberdin ezagutu izanagatik. Beraien gaztaroa eta oraingo momentua alderatzen badituzte, begi bistakoa da desberdintasuna. GUk nahita ere ezin dugu ulertu nola ziren gauzak duela urte gutxi.

Akaso, guri gauza bera gertatuko zaigu, heldutzen garenean, eta gure seme-alaberi "gaztetako kontuak" kontatzen dizkiegunean, baina ez dut sinisten aldaketa hainbesterako izango denik.

Gaur egun, edozer gauza espero dugu. Ez gaituzte hainbeste harritzen berrikuntzek. Bihar bertan ilargian babes ofizialeko etxeak eraiki dituztela esango baligute, haseran "bai?" esango genuke, baina gero aurrera. Gure informazio genetiko osoa agertzen den nortasun agiria berriztatu behar dugula esango baligute, han joango ginen denok berriztera. Gurpil gabeko autoa atera dela?Noizko eskuragarri? Ez dakit, baina edozer entzuteko prest gaudela dirudi.

Halere, espero dut gure seme-alaberi "gure gaztetako kontuak" kontatzean, beraiek harriduraz, aho zabalik begiratzea, "nola liteke horrela bizitzea?" esatea. Batipat, "gu gazteak ginenean tratu txarrengatik emakumeak hiltzen ziren", edo "gure garaian, bost segundutik behin munduan ume bat gosez hiltzen zen" edo "lehen, Hiesak, minbiziak eta eskizofreniak ez zuen hain sendabide errexik" edo "urte haietan, Euskal Herrian euskaraz ez zekien jende asko zegoen" edo "ez ginen herri aske bat" bezelako kontutxoak kontatzean.

Ea hala den ba.

Bertsotan(II)

2005-11-12T14:23:00.000-08:00

Sapatu gaua da. Euria erruz ari da gau beltz eta izoztu hau zipriztintzen. Eta ni etxeko goxotasunean. Zuretzako tartetxo bat hartu eta nere jarioa pantailaratzen.

Ez nago gaixo, ez. Baina ez da plan txarra egia esan. Barrutik xamurra ikusten baita kanpoko ekaitza.

Gaurko ekaitzeko barealdi atseginenaz Markinan gozatu dut. Bertan bildu gara plazakada entzule, jarraitzale eta bertsozale zesta puntako unibertsitatean, hau da, pilotalekuan. Eta taula gainean sei gizon, mutiko, gizontxo, aker, bertsolari, artista: Aitor Sarriegi, Arkaitz Estiballez, Jon Maia, Amets Arzallus, Igor Elortza eta Xabi Paia.

Txapelketa nagusiko finaleko txartelerako puntuaketa saioa izan da. Hots, finalaurrekoa. Fin aritu dira guztiak, saio eramangarri eta atsegin bat belarriratuz.

Bi ordu eta erdian, anai, bikote, guraso, lamikiz, punky, korrikalari, etorkin, gaixo, jubilatu...izan dira 6ak. Bertso sakonak, dibertigarriak, tristeak eraikiz gai korapilotsuetatik.

Amets izan da nola ez guztien errege, puntuaketa kontuan hartuta noski. Ondoren Elortza ta gero Maia. Halere, nire aburu xumean, Xabi Paia izan dut oso gutoko. Akaso, sekula entzun gabe nuelako. Akaso, gazte ikusi dudalako. Akaso, begi onez begiratu diodalako. Baina gustatu zait Xabi Paia. Naturala. Bertsolari polita. Nahiz eta, aurrean zituen munstroak ezin garaitu, izugarri gustatu zait bera.

Ikuslegoan ere baziren bertsolariak: hoietatik bateronbat BEC-en izango dena, besteren bat bihar Gasteizen arituko dena, bertatik bertara dabilenen bat ere, bidean geratutakoak ere entzule.

Urrezko brotxea jarriko diot ba nik orain egunari. Habanera eder honekin:

Kolore biziz jantzi da
Markinan bertsolaritza
Kantatuz goxatu dute
kanpoan zegon ekaitza
atsegin handiz aitu deu
beraien hitza ta pitza
Nahiz ta xede bat zegoen:
epailearen emaitza
bakoitzak bere jakintza
bertso bihurtuz ekintza
inongo konplexu gabe
har dezakete bizitza
txapela batek darama
hoixe ederra saritza
baina denek sakon sartu
digute barrura hitza.

Himalayatik kontuak

2005-11-11T16:46:00.000-08:00

Alberto Iñurrategi izan dugu gaur elgoibarren. Musika eskolako auditorioa txiki geratu da bertan bildu garen jende andana sartzeko, baina posible izan da emanaldia.

Bere atxabaltako hizkera jatorrenean hasi du aurkezpena Albertok, ahots grabe xamarra akaso mikrorik gabe aritzeko. Baina ulertu diogu esan nahi ziguna.

"Gure Himalaya". Hori izan da beraien lanaren izenburua. Eta esaldi batekin eman dio hasiera: Himalayan, hainbeste gailurrek, hasera batean liluratu egiten zaitu, baina gero tenteldu, inozotu.

Felix eta biak 1990ean hasitako erronkaren fruitua erakutsi digu. Erakutsi baino ez diot, zeren, 40 minututan bertara hurbildu nahi izan bagaituzte ere, sagar gorri diztiratsua urrun ikusi dugu, ukitzetik eta dastatzetik urrun.

Albertok garbi utzi nahi izan du Himalayaren edertasunaren azpian ezkutatzen den txirotasuna, gailurretik are eta gehiago ikusten den beheko txirotasuna. Katmandu, Tibet, Pakistan. Bertako jendea, bertako egoera, bertako miseria. Mendira ihes egiteko gogoa sartzen omen da bertan. Goazen mendira!

Gailur asko zapaldu dituzte, zapaldu hitzari atera diezaiokeen zuku mingotsena erakutsi digu. Ez baita zailtasuna gailurrean bukatzen ez hasten. Ez baitira markarik onenak gailurrik gorenenak. Denok omen dauzkagu 9000koak aurrean. Langaz langa igotzeko. Barnean ditugun langa zail hoietan jauzi egiteko.

Bidean geratu direnak aipatu ditu. India eta Asiako lurren arteko talkek sorturiko ozeano menditsuan, urperatuta, fosilizatuta, Yeti moduan geratutako lagunak, anaia, Felix.

Felixen ahotsak lagundu du ikusentzunezkoa. Ezin ahaztu bere "errea". Bere sudur berezia. Bere irribarrea. Albertok eta berak bizitako uneak. Himalaya, hagin zorrotzdun marrazo gosetia omen da. Baina doanak ba omen du marrazoaren gosearen berri.

Horregatik, esan du Albertok "ta orduan zertarako arriskatu, hori jakinda?" galderari erantzungo balio, ez genuleela ulertuko. Eta berak ez omen zuen gureerantzuna ulertuko. Beraz, norkbere buruaren erantzuna entzun behar duela.

Bukatzeko, ez digou inork galdera bat ere egin!! Berak esan du, bergaratik aurrera oso lotsatiak direla, sekula ez duela inork galdetzen. Badirudi Bergaratik honantz ere berdinak garela.

Ze polita izan dan gaurko bidaia, Iñurrategitarrekin, Alberto ta Felixekin.

Sare

2005-11-09T15:04:00.000-08:00

Laister 22 urte bete behar ditut. 22 urte pasa dira jadanik nire amaren odol beretik elikatzeari utzi nionetik. Bi ahatetxoak. Zenbaki polita da. Halere, nik nahiago dut 23. Ez adinagatik, noski. Zenbakiagatik baizik. 23an jaio bainintzen. Nere ama ere. Eta kuriosoa, nere anaia ere. Nere anaiaren egun berean jaio nintzen. Egun berean ekin nion Sare izateari, berak 3 urte bete zituen egun berean hain zuzen ere.

Hori dela eta zenbaki horri atsegin berezi batekin begiratzen diot. Sarri ikusten dut nere inguruan: erlojuan, matrikuletan, termometrotan(udaran!!!)... Jokoan hasiko banintz akaso agertuko litzateke sari nagusietan ere...baina ez dudanez jokatzen, hobeto ez begiratzea. Akaso, obsesionatuta egongo naiz zenbaki horrekin, baina tira, lasai bizitzen uzten didan artean ez naiz estutuko.

Nire amak Sare izena aukeratu zuen munduko izen guztien artean neretzako. Badakizue nundik datorren ezta? Lapurdiko herri txiki bat da, Sara izenez aski ezagutua. Euska kirol baten izena ere badegu "Xare". Itzulpenetara jotzen badugu berriz han aurkituko ditugu "Net", "Red" eta antzerakoak.

Baina nere izena Sare da, lapurdiko herritxoaren moduan. Ez dut izen bereko inor ezagutzeko aukerarik izan gaurdaino, baina Zarauzko lagun batek bere alabatxoari izen berdina jarriko dio. Bera izango da ezagutuko dudan lehen Sare.

Beraz, nere benetako, betiko izenaz sinatzen hasiko naiz hemen. Jakelinek istorio asko entzun ditu urte askotan zehar "sarean" eta asko maite dut egia esan: "Ohh Jakeline, dantzatu nirekin, dantzatu nirekin!" Nahikoa dantzatu dun Jakeline!! Orain kontatuizkion kontutxo guztiak Sareri, haria gal ez dezan, eta hoa hire sorginkeriaz denekin dantzatzera!

Bitartean, Sarek idatziko du hemen. Jakelineri oporrak emango dizkiogu! Ondo merezitako oporrak!

Muxu bat.

Ipuin kontalaria

2005-11-08T14:16:00.000-08:00

Badut paziente gazte-gazte bat. Izei. 4 urte dauzka. 5.era bidean dagoen arren, bere esanetan "gabonak eta gero".

Eguerdiko 12etan agertzen da gure zentrora "egunon!!!" luze batez agurtzen gaituelarik. Inongo lotsa gabe sartzen da barruraino. Libre aurkitzen duen lehen aulkian eseri eta berehala hasten da berriketan.

Ez ditut bera bezalako ume asko ezagutzen:

-Ta zuri Jesus, ze pasau jatzu??-umeak.
-Ba neri kotxe batek harrapau eztan.
-Ahhh...ta horrekin ibiliko zera beti?(muletengatik)
-Ondo jarri arte bai.
-Ta gero ya ez??
-ESpero dot ezetz! Ta zuri ze pasau jatzu Izei?
-Ba eskilaretan bera jauzi nintzen, ta besua apurtu naban. Ta zuri?- ondoan daukan beste paziente bati galdera bera.

Eta horrela etengabe jarduten du Izeik, deneri galde debalde eginaz. Parean dauden galiziarrei ere, bere eibartera xarmantean.

-Izei, nere semeak zure bezela 4 urte ditu. Zure amak ezagutzen dau eskolako jantokitik.-esaten dio gizon batek.
-Ba nik ez dot ezagutzen, baina dana jaten dau?-Izeik.

Denok parrez. Ez dakit, baina 4 urteko ume batek holako galderak egiten zituenik ez nekien. Akaso, denak horrelakoak dira, baina neri behintzat arras kuriosoa egiten zait.

Libratzen naizenean eskutik heldu eta hutsik dagoen gimnasiora joaten gara biok. Bertan, jenderik ez egotera hobeto egin daiteke lan ume batekin.

Hasera batean, lan nekeza izaten nuen bera entretenitzeko eta era berean ondo pasatzeko. Zaila baita lau urteko bati besoa mobilizatu behar eta aldi berean bera pasiboa izatea horren aurrean.

Baloi handi batekin jolasten dugu, sokatiran...denetarik. Baina azkenean, lortu dut denbora baten umea geldi, adi eta pasibo egoteko modu egokia: ipuin kontaketa.

Nire magalean jartzen da mutikotxoa. Nik ahalik eta goxoen bere besoa hartzen dut eta hor hasten da gure sesioa!

-Beinga kontau beste liburu bat, Sare.-esaten dit.
-Ea ba...-nik.

Egunero-egunero berdin. Eta ez dakizue zeinen txintxo egoten den umea!! Nahiz eta batzutan besoarenak ez duen konbentzitzen eta "ezkutaketan" jolasteko erreguka hasten zaidan.

Uste dut, dakizkidan ipuin denak kontatu dizkiodala, beno, Disneykoei ez diet oraindik heldu, baina herrikoiak denak!

Kontatzeaz gain antzeztu ere egiten dugu:
-Aber, Sare, zu otsua ta ni txanogorritxu.
-Bale, baina hortarako zuk neska ahotsa jarri biozu, ta nik otso ahotsa, ados?
-Bale, baina zelan itxen da hori?

Ba imajinatzen dezue: ipuin kontaketa, antzezpena, ahots trebakuntza...lan interesgarria daukat gero eh!

-Beinga Sare, kontau poliziana.
-Poliziana??Zein da hori??
-Bai...ez dakizu??Ardixena ta otsuana, ta herrikuak ez ziala etortzen!!
-Jajajaja! Hori ez da polizia Izei!! Artzaina baizik!!Ardiak zaintzen ditxuna!
-Ahh...ba hori kontau horrena, multak jartzen ditxunana.
-Artzaina!!!

En fin. Horrela bukatu ezineko mila istori egunero. Baina ez dakizue zenbat animarzen duen zentroa.

Bi pena dauzkat: bata, bere besoa ez doala nik nahi bezain ondo, nahiz eta asko hobetu duen. Eta bestea, Izei ere nagusituko dela, eta orain jario duen bizipoza, naturaltasuna, inozentzia, adinak pixkat ezkutatuko diola. Edo agian ez. ESpero dut ezetz.

Elgoibar27- La Salle21

2005-11-07T14:31:00.000-08:00

Etxean neurtu zituzten larunbat hontan indarrak gure neskek, eta oraingoan baita fruitu ederrak eman ere, 2 puntuak elgoibarren geratu baitziren.

Norgehiagoka, estu hasi zen txuri-gorrientzat, ezin baitzuten lasaitasuna emateko besteko alderik lortu. Markagailuan azpitik ere ibili ziren momentu batzutan. Baina, bigarren zatirako, pilak kargatu ostean, Deustuko neskek ezin izan zuten elgoibartarren erritmoa nagusitu.

Horrela gailendu ziren etxekoak 27-21, erdi minhartutako bi jokalariren hutsunea zuten arren.

2 jardunaldiren ostean, lehenengo postuan dago Lizarralderen taldea, Ereintza eta Galdakaorekin puntu berdinetara.

Hurrengo astebukaeran Sestao izango dute kantxan aurrekaldean. Animo ba!

San Donato

2005-11-07T13:11:00.000-08:00

Atzo, igandea, goizeko 9:30tan elkartu ginen 3 lagun. Batek, patata tortila prestatua zeukan, besteak pasta entsalada eder bat eta hirugarrena txapatako ogi egin berria besapean hartuta agertu zen.

Nere Cordobilla powerrean sartu eta Nafarroara bidea hartu genuen, Etxegaraten zehar. Bidean, ustekabeko batzuk gertatu ostean(txaleko reflektnteari erabilera atera behar zaiola usteldu baino lehen!!!), han iritsi ginen geratutako ordua baino beranduago Arbizura.

Arbizu: nafarroako udalerria, Sakanako bailaran. Arakil ibaiaren ertzean. 858 biztanle!! Euskara, goi-nafarrera edo euskal swhaliera(%97) beste %3 hori hitzegiten ez dakiten haur jaio berriak eta hitzegiten ez duten agure zaharrak.

Bertan genuen zain gure sherpa naparra, jadanik estututa gure atzerapenagatik.

Autoan Unanuraino jun ginen: Ergoienako herrigunea. Eta bertan jarri genituen martxan gure zango traketsak Beriaingo gailurrera(1494m). Berriketak ez zuen amairik haserako tartean, ganbelera iritsi ginenerarte. Handik aurrera, orbel umela zanpatuz hasi ginen gora, gure arnasa bizitzen zelarik. Isiltasuna nagusi. Noizbehinka komentarioak. Gure sherpari inguruaren inguruko itaunak. Isiluneak. Arnas estuak. Abituailamientuak sarri.

4 gizon parapente bat montatzen zeuden. Goian haize gehiegi zegoela, eta beheraxeago jeitsiak ziren zorte bila. Ramon, euskal selekzioaren jarraitzaile sutsua, bertan gurutzatu genun. Haize gutxitxo zegoela bertatik salto egiteko esan zigun. Eta gu mendira juteko goizago jeiki behar ginela!! Gure arbizuarrarekin beste hitz batzuk trukatu zituen..baina...badakizu, swhahiliera. Ederra akerra gure Ramon! Han joan zen maldan behera, korrika, parapentekoei laguntzera.Eta bapatean, bat hegan hasi zen. Askatasun hegoak eman zizkion parapenteak. Eta gu begira. Bere askatasunaz gozatzen.

Gailurreratu ginen, poliki-poliki. Bertan, haize hotzetik babesteko balkoitxo bat jiratu eta hamarretakoa edo hamabitakoa egin genuen. Ederra!

Bazkaltzeko gosea egin behar oraindik, eta beheraka abiatu ginen martxa bizian.

Arbizu, herri polita. Elkartea ere ederra. Bertan atera genituen gure jaki goxoenak eta sagardo botila. Ederra garaikurra ibiltariontzat!

Han agertu zitzaigun herriko basajauna. Beldur pixkat ere ematen zuen lehen itxuran.

-ashthgast gaystyb gyatsh- berak.
-Ez ez, eskerrikasko. Nahikoa jan deu!-gure arbizuarrak.

Gu lelo aurpegiarekin.
-Txerrikumea ea nahi degun.
-Ah...ez ez eskerrikasko!-Guk, inozook. Euskara ere ezin ulertu ganoraz!

Balkoira atera ginen 3 damak. Herriko, printsesak izango bagina moduan. Momentu hartan inguruko balkoietako lore ederrenak desafiatuz. Bertso makur bat bota genuen 3on artean. Arnasez bete, San Donatoren gerizpean gure birikak eta agurtu genuen Nafarroa.

Hernanin bukatu genuen trago batzuk hartzen. Gure mendizale izardiaz zipriztinduta, erromerixako erropa desegokiekin, baina hantxe jendearteko berotasunaren bila!

Zelako egun politxa pasau gendun, benetan! Akaso hau izango da detaile txikixekin gozatzen hasi naizen lehen aldia. Egin dezala luze bideak, hortaz!

PD: ea laister argazkiekin txukuntzen dudan mezu hau. Oso politak ateera genituen eta!

Lasaitasun dosi1

2005-11-07T11:08:00.000-08:00

Beno, laburrean, gaurkoan lantokitik nabil. Lanordutatik kanpo noski!!! Nire lana ez baita ordenagailu aurrean egotekoa...jendearekin solasean 8 ordu! Ze iruditzen??

Baina tira, harira. Hemengo ordenagailuak...azken belaunaldikoak nola ez, argitara atera du nire susmo txarra! Etxean dudan trasto zaharra, ordenagailu izena ipini niona bere garairik onenean, atzean geratu dela alegia!

Non aurkitzen dudan bloggerreko "creaciön de entradas"en demaseko "lanabesen taula"!!! Banengoen ba ni nere errua ezin zuela izan...nere burua prehistorikotzat hartzen hasi nengoen!

Zorionez, aste hontan, ordenagailu berri bat izango dut esku artean...Orduan, istorioak apainduko ditut!!! Negrita eta kurtsiba erabiliko ditut!!! Koloreak ere bai nahi izanez gero...ta azkenaldian atera ditudan argazki ederrak...

Gauean, etxeratzean, atzoko egunaren kronikatxoa utziko dut hemen...Naparroan izan ginen...euskal swhahiliera existitzen dela frogatuz!!

Udagoiena

2005-11-05T01:53:00.000-08:00

<<"Hostobakotuko dira zuhaitzak barriro be. Barrurako deia ostera. NAturak lo hartuko dau eta udabarrira arte gaba luze-luzea izango da." Izan zeitekeen egundo idatzi bako Udagoieneko Ipunaren hasiera eta jarraitu zeikean holan: "Ilunpetik, bat-batean, argi puntutxoak agertuko dira, iratxoak, kriseiluekaz datozenak salto eta dantza txikiak eginez. Agertuko dira maitagarriak; eta laminak euren kanta hipnotikoekaz; txirulariak HAmelindik etorritakoak; ilargitik jausitako poetak; negar egin ezin dabeen pailazoak; bibolina joten dabeen igelak eta Lauaxeta errezitatzen dabeen jentilak...eta gaba luze-luze hori jai erraldoi eta koloretsua izango da zuhaitzak hostobakotuko diranean." Izan zeikean Udagoieneko Ipuna. Zergatik ez?

Ba...idazteko dagoelako. Eta hori da proposatzen dautsueguna aurkezten doguzan zortzi emanaldion bitartez, lerro bat idaztea bakotxagaz istorio bat osatu arte. Esaldi bat serbilleta batean, marrazki bat antzokiko sarrera baten ostean, poema bat semaforo batean, txistukatutako doinu bat erantzungailuan...

Orain isiltasuna. Begitu! badatoz...Ez dozuz ikusten argi puntutxo batzuk han urrinean??>>

Hau noski ez dot nik idatzi, nik sortu alajaina, baina atzo eskuartean izan naban lehen argi puntutxoaren emanaldian, Ermuan, Mikel Urdangarin. Eta gustau jatan esaten zabana. Lenengotik Udagoiena aurrera doala ikusarazi dia...hotza hasi dala, ta natura hiltzen ari dala, uda usaiak kamuflatu daban arren azkenotan.

Eta bestaldetik, Udagoieneko Ipuina. Idatzi bako ipuina. Testua irakurri aurretik, kuriosoa da, kontzertuan agendatxo bat atera naban poltsatik ta lau berba idatzi, momentuan otu jatazenak. Nahibarik, nere udagoieneko ipuintxoa hasiko neban, nonok hori eskatzen zuela jakiteke.

"Zure gogoan bizi, lur arraildu honetan, urte berri bati Saharako basamortuan egunona emanaz" Esaldi hori ardatz gisan hartuko dot, nere ipuintxorako aukeratutako lau berbak.

Lasai antzean egon ginan Oihana ta biok antzoki zaharrean, bigarren ilaran, musikariak parez pare zeudela. Isil-isilik, batzutan irria aurpegian, bestetan malkoa erortzeko zorian, beti ere hanka erritmoaren peskizan. Letrak jarraitzen nitxun, baina sarri, letrek beste gogoeta batzutara naramaten. Lagunari berdina gertau jakon antza.

Maitxasuna hizpide izan zaban askotan, era guztixetako maitxasuna. Topatuko ote dogun maitemina galdetzen nion nere buruari. Ta hala izan ezik, frakaso bat izango ote litzateke? Ez dot uste, maitxeko baitot mila eratara. Mila modutara. Ez modu onenean agian, ezta ederrenean ere, baina nere modura maitxeko dot.

Beste hainbat gogoetak zulatu zeben nere barrena. Hoietako bat denok dugun tirano horren aurkako gudak. Tiranoa edozein izan baitaiteke. Esan nahi doguna isiltzen daban tirano maltzur hori. Ta badakigu, esan nahi doguna isiltzean eztanda egin dezakegula. Ez dakit zer dan hobia.

Azkenik, gogorarazi zian bizitza muturren aurretik doakigula, askotan oharkabean. Askotan ez gera paratzen momentu txikietan. Lehen begituan pisu gutxi duten une hoiek marraz dakiokete irri bat gure egunari. Txarrena da ez ditxugula pairatzen. Ihes egiten dabe, haizeak inora eramanaz.

Kontu hoietan erreparatzen ikasikot, automatizatu arte. Ez baitot nahi denborak jaten nauanean ein, ikusi, ikutu, usaindu, entzun, esan, dastatu...ez nabanaz gogoratzia, baizik eta, alderantziz.

Lan nekeza izango da seguraski, egunerokoak janda bainauka, baina saiatuko naiz.

Traperoak behin idatzi zaban mezu politt bat honen inguruan, egunerokotasuneko leihotik kanpora begiratzeko era bat azaltzen zaban. Baina ez dakit nola eskuratu hura zuentzat. Jarrikoizuet egunen baten.

Bittartian, has gaitezen ninitxoak zabaltzen pixkanaka.

Galdakao 21- Elgoibar 21

2005-10-30T21:01:00.000-08:00

Gaur hasi da euskadi mailako senior nesken eskubaloi txapelketa, bi hilabetetako aurredenboraldi luzearen ostean. Elgoibarko neskek ezin izan dute beraien lehen norgehiagokan garaipena dastatu, zorionez, porrotetik ere pausu berdinera geratu dira.

Partidu guztian zehar egon dira markagailuak nahiko berdinduta eta ez da momentu baten ere talde bat erraz nagusitu. Txuri-gorriek sarearen aurrean izandako zorte ezak eta defentsan izandako kontzentrazio faltak utzi du puntu bat Galdakaon.

Hurrengo partidua mailara igo berri diren bilboko La SAlle taldearen aurka izango dute etxeko kantxan. Bertan erakutsi beharko dute Igor Lizarralderen neskek beraien sugarra eta irabazteko gogoa.

Eurre ba, neskak!

Izenburu gabe

2005-10-30T20:30:00.000-08:00

Iluntasunak erruz jan dio lekua eguneko argitasunari. Ohartu al zera arratseko 18:30rako ilun dagoela? Halere, demaseko gau giroa dago. 20º. Autoan nentorren, bakarrik, bihurgunez jositako errepide zaharretik, leihoak parez pare irekita, haizearen goxotasuna dastatzen eta entzungai Ruper. Malenkoniak gailendu nau. Ez dakit zeba, ez baitaukat aparteko arrazoirik, baina ez al zaizu gertatzen batzutan egoera batek pentsakor jartzen zaituela? Ez daukadan zerbaiten falta somatzen dut momentu hoietan. Barnean hutsune bat sortzen zait. Ez dakit ondo zer den falta zaidan hori. Baina gustatzen zaidan sentsazioa da, arraroa badirudi ere.

Igandeak gainera aproposak dira horrelako uneak jasateko. Futbola beste hizpiderik ez da egoten eta gainera astelehena kuku egiten dago jada. Eszenatoki polita hortaz malenkoniarentzat. Apur bat autodestruktiboa badirudi ere, zure barne pentsamenduetaraino heltzeko bide egokia da. Bertan kuxkuxeatu, ez daukazun horrekin amets egin, arnasa sakon hartu eta ni behintzat lasaitasunez blai geratzen naiz.

Autoa etxaurrean aparkatu, argiak itzali eta bertan egon naiz minutu batzuk musika aditzen. Ze gustora, benetan! Batzutan bakarrik egotea zoragarria da. Ametsen mundu hortan barneratzen baitzara, zu eta zuk nahi duzun oro, zuk nahi bezalako mundua eraikitzen. Egia ez dela jakin arren, gozatu egiten dut. Pentsatuko duzu, leihoak igo, giltza atera, musika itzali eta kotxetik atera naizenean golpe latza hartuko nuela egunerokotasunaren zoru gordinean; baina ez! Irria aurpegian marraztuta igo ditut etxeko eskailerak. Tartetxo baten bada ere ez dudan horrekin jolastu baitut.

Nonbait jaso nahi nuen momentu hori. Baina orain idatzi ditudan hitzak irakurtzean konturatzen naiz, zaila dela benetan azaltzea nere zentzumenek eta sentimenek jaso duten informazio guztia. Besterik gabe, badakizu zer esan nahi izan dudan.

Sapatu etxekoandre

2005-10-29T13:00:00.000-07:00

Astelehenean lanera joan behar dut, ez daukat zubirik. Halere, aste hontako igandeak ez du horren zapore mingotsa izango, aldi berean osteguna izango baita. Ostegun unibertsitarioa!! Baina igandea izango da. Ta ni ez naiz unibertsitaria.

Eta astelehena ez da ostiral izango, baina ostiral usaia izango du, igande berri baten bezpera. Beraz, akaso larunbata esan beharko nioke astelehenari. Baina larunbatetan ez dut lanik egiten.

Larunbatetan iratzargailu gabe esnatu ohi naiz. Loaren ontzitxoak gainezka egiten duenean edo etxeko eskandalua martxan jartzean esnatzen naiz. Top gaztea entzuten dut. Garbigailua beti martxan egoten da larunbat goizetan. Xurgagailuaren gose asegaitzak ere sapatutako soinu bandan parte hartzen du. Ta gaur gainera kanpoko haizearen txistua ere! Normala da hortaz, nere aitak baratzetik garraxi egiten digunean ez entzutea. Halako batean, leihotik begiratzea otutzen bazait han egongo da "Maite!" deiadarka. "Ze biozu?" erantzuten diot. "Gorrak zaozte ala?" galdetzen didalarik. Besterik gabe, azken piperrak batzeko poltsa bat behar du. Nola ez, eramango diot. Bera etxera sartzen bada lur arrastoz beteko baitu zorua, eta xurgagailua jada asebeteta dago.

Beraz, sapatu goizak etxea atontzeko dira, esklusiboki. Hautsak kendu, maindireak aldatu, komuna garbitu, berriz ere xurgagailua, erropak jaso, isegi, doblatu...larunbat etxekoandre!!!
Nere amak hau irakurtzean esango didana kasik imajina dezaket: "esan dozun horrekin ematen dau zeuk itxen dozuzela horrek danok!Hobe zenduke bai gehixao ingo bazendu, ordenadorian aurrian eon baino!"
Ez du arrazoirik falta, beraz, banoa sapatu etxekoandre hoietako batean murgiltzera.

Eta bihar igandea izango da, baina aldi berean osteguna. Astelehen-ostiral baten bezpera. Astearte-igande berri baten atarian egongo den astelehen-ostiral-larunbata. Berdin du nola izendatu egun hoiek. Astelehena beltzez dago eta lan egin behar. Asteartea berriz gorriz.

Lau egun hauek kolore gorrikoak badituzu, ondo pasa eta aprobetxatu denbora. Bestela, ez estutu, ikusiko duzu zeinen ongi pasako dugun astelehenean lanean, ta lan ostean...Gernikara, zegaitxik ez?

Bertsotan(I)

2005-10-26T14:45:00.000-07:00

Sareko bertso saio xume bat
hasiko dut nerekiko
erantzunen baten espero galduan
ez bainaiz ni ibiliko
bapatekoekin saiatu aurretik
batzuk ditut idatziko
hamarreko (ed)o zortziko
saiakeran enaiz hilko (ber)
hementxe hasi dut gaur erronka
nora ote da iritsiko
bertsozalea baldin bahaiz hi
heldu zaiok honi tinko!(ber)

Doinua: Egañaren tipiko bat.

Garena

2005-10-26T14:14:00.000-07:00

Haizea zakar xamar dabil San Migel gainean. Kanpoan zintzilikatutako arropak barrura sartzea ideia ona izango litzateke. Lehortu, lehortuko dira, baina akaso markinako praduen ikusiko dute eguna argitzen.

San Migel edo Aiastia, Elgoibarko auzune bat duzu. Elgoibar ta Etxeberri artean (Markina, inguru hau ezagutzen ez baduzu).

Egunero gora ta behera, 5km jun, 5km etorri. Zenbat aldiz egingo ote genuen ibilbide bera! Begiak itxita ere asmatuko genuke. Halere bere xarma badu bertakoontzat. Badugu nolabaiteko nortasun berezi bat elgoibartarren artean, ez dakit, Murkaikuk ematen digun gerizpeagatik edo.

Bertakoak gara beraz, bertan bizi, hazi eta jolastu dugulako(blogosferan hiri irakurria Aritz). Eta egia da, auzo hontan umeek asko jolasten dutela. Frontoi eder bat badu ta han aritzen dira pelotan, baloiarekin edo dena delakoarekin. Bizikleta garaia denean, aldapan gora eta behera, jo alde batera eta jo bestera, gelditu barik. Eguzkia goiz izkutatzen den neguko arratsaldetan, ezkutaketan, jolas eremua mugatuz noski!Bestela nork aurkitu aker batzuk!

Frontoi osteko pinarian egurrezko sasi-txabolak egiten genituen. Aspertutakoan alde batera utzi eta haize bolara batek desegiten zituelarik.

Oingo umeak guzti horrez gai, negoziotarako senarekin jaio dira. Hor ibiltzen dira masustak batzen auzoko jatetxerako; edota kamamilak amonarentzako. Baita karakolak ere! Badakite eskupekoa jokoan izaten dela, eta aldi berean asteburuko arratsaldeak ziztu bizian pasatzen dira.

Besterik gabe, bertakoak garela, bertan jolastu dugulako.

Ezinean

2005-10-24T15:17:00.000-07:00

Gaur hemen zerbait idazteko asmoarekin sartu naiz sarera. Egia esan, ez dut inspirazio, motibazio ta gogo larregi izaten idazteko afalostean; baina denbora dudan une bakarra da.

Idazten trebatzeko modu egokia iruditu zitzaidan blogaren istorio hau. Egunero pixkat, nahiz eta fundamentu handiegiko testuak ez izan, baina egunero hitz batzuk askatu nere garunetik "paperera".

Baina nolakoa naizen! Alper xamarra izateaz gain, asteburutan greban jartzen dut nere burua honi dagokionean, eta gaur astelehena izaki ez dut ez gai, ez inspirazio, ez gogo handiegirik zerbaitetaz jarduteko.

Halere, ez nau lotsatzen adierazteak, arazo ttiki bat badut: ordenagailua. Nere amak hain zaharra ez dela dioen arren, nik uste dut jubilatzeko erreguka ari zaidala. Pizten dudanean (kostata!) nahiko frexko dagoen itxura ematen saiatzen da. Baina bapatean, eztulka ekiten dio; nere esanei gor; denean arazoak ikusten ditu eta bapatean...izoztu egiten da. Ez dakit baina esango nuke "berhasteko" botoitxoak plazerra ematen diola nere lagun matusaleni.

Inposatutako beste arrazoi batek eragozten dit beraz hemengo jarioa.

Zozo(soso) xamarra ere bada blog orri hau. Ingurukoena erreparatzen dudanean, hango argazki, bideo, kanta etabarrak ez du amairik. Eta hemen hitz xumeak baino ez. Baina sinistuko ez duzun arren "crear entradas" delako horretan ez zait "barra de herramientasa" agertzen. Bai bai. Ezin dut letra tipoa aldatu, ezin dut argazkirik sartu...TITULOA eta TESTUA baino ez!

Ziur naiz nire ordenagailuaren artimaina bat baino ez dela, lan gehiago eman ez diezaiodan. Beraz, jubilatu egingo dut, erabaki dut. Faltan botako nau. Eta ez da Benidorrera joango. Ahutsak estaliko du. Aspertu egingo da. Naturak hil baino lehen, bizia lapurtuko diot. Akaso Word-eko lanak egiteko edo buscaminasera jolasteko gorde beharko dut, txantajea egiten ari baizait.

Zerbait atera da sikiera!

Amamaren oiloak

2005-10-20T23:34:00.000-07:00

Jendea aztoratuta dabil hegaztien gripea dela eta ez dela. Alde batetik, ez da harritzekoa, ez baita beste ezer entzuten inguruan. Baina gripeaz gain, zer ez ote dute izango hegaztiek eta animaliek orokorrean??

Ez naiz animalitan aditua, ezta gutxiago ere, eta esan daiteke ez naizela oso zaletua ere, baina gizakion bezela organismo bizidunak izaki, gaixotasunak izango dituzte(minbiziak, bihotzekoak, odoluzteak...)

Amaman etxera joan naiz iluntzean arrautza bila. Gaurkoan, beste baserri bateko arrautzak eman dizkit, bere oilategikoak greban omen daude. Neri duda bat sortu zait: zergaitik utziko zuten arrautzak erruteari?? Nere amak esan dit zahartu egingo zirela(menopausia?). Izebak aldiz, TBtan entzun diola norbaiti animaliak ere estresatzen direla edo guk estresatzen ditugula akaso. Egia esan, mundu gaixotu hontan estresa ezinbesteko sintoma bihurtu da askorengan, baina nere amonaren oiloengan ere??Lasai asko bizi direla dirudite ba! Albistegiari begira nengoela berriz, gripea ote duten pentsatzen jarri naiz. Auskalo. Baina kasua da ez dagoela arrautzarik nere amamaren baserrian!

Agian, oiloek jubilazioa eskatzen dute, besterik gabe. Halere, ez dakit nere amamak ulertuko dien. Itzultzaile bat balute sikiera, beraien arazoa kontatzeko!

En fin, faltan botatzen ditudala arrautza frexko gorri-gorriak. Ea ba sendatzen diren guztiak, hegazti guzti-guztiak.

Lehen saiakera

2005-10-19T15:13:00.000-07:00

Idaztera behartu nahi dut Jakeline. Lortuko dudan? Ikusiko dugu.

Nire herriko astekarian bada atal berezi bat, oso gustora irakurtzen dudana ostiralero. Bere izena "zozoak beleari" da. Bertan, bi herritar aurrez aurre jartzen dira eta batak besteari hordagoa botatzen dio. Besteak, edozein hordagok merezi duen moduan, erantzuna mahai gainean jartzen dio, guztion begitarako. Bertsolariak puntuan aritzea bezala, batek bota, ta besteak handiagoa.

Bertsota gustatzen zait, baldar aritzen naizen arren.

Musa ez zait gustatzen, baldar aritzen naizelako.

Baina saiatuko naiz airera hordago edo puntu batzuk askatzen.

Ea zer gertatzen den.